Ένα εσωτερικό ταξίδι ο εαυτός.

Εσύ ποιος είσαι; Αυτός που σου είπαν οι γονείς σου, οι φίλοι σου, οι γύρω σου; Ή μήπως ένας ξεχωριστός και διαφορετικός άνθρωπος;

Ξοδεύεις ώρες για να ερμηνεύσεις τις αντιδράσεις και συμπεριφορές των ανθρώπων γύρω σου, σημαντικών και μη. Συγχύζεσαι, πληγώνεσαι και προσβάλλεσαι. Kαθορίζεις την προσωπική σου αξία βάζοντας ως κριτήριο τι σκέφτονται οι άλλοι για σένα, τι γνώμη έχουν για σένα. Ξοδεύεις ενέργεια με το να παρουσιάζεις μια εικόνα που θα είναι αποδεκτή στους γύρω σου, εστιάζοντας σε επιφανειακές πλευρές του εαυτού σου και αγνοώντας ποιός πραγματικά είσαι. Χάνεις την επαφή με τον εαυτό σου.

Άνθρωπε μου…

Στρέψε το φακό της ζωή σου προς τα μέσα. Δες ποιος είσαι και αποδέξου τα προτερήματα σου αλλά και τις αδυναμίες σου. Ησύχασε, παρατήρησε, αποστασιοποιήσου από την εικόνα που έχεις εγκλωβιστεί, φορτωμένος με χαρακτηρισμούς και ταμπέλες. Άκου τον εαυτό σου, χωρίς να τον κρίνεις αλλά να τον συντροφεύσεις σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας.

Ο δρόμος δεν είναι εύκολος, ούτε σύντομος. Θα σε φέρει αντιμέτωπο με πλευρές που δεν θες να παραδεχθείς, πλευρές δυσάρεστες και ίσως άγνωστες μέχρι τώρα. Θα σε βοηθήσει όμως να έλθεις σε ειρήνη με τον εαυτό σου, να τον καταλάβεις να τον αποδεχτείς έτσι όπως είναι και όχι όπως θα ήθελες να είναι.

Γνώρισε κάθε πτυχή της προσωπικότητας σου. Ποιες είναι οι ανάγκες σου, τα θέλω σου; Μεριμνάς για την ψυχική, σωματική και πνευματική σου υγεία; Φρόντισε να βιώνεις τα μικρά απλά καθημερινά πράγματα, με ανθρώπους γύρω σου που σε νοιάζονται, σε στηρίζουν, σε βοηθούν να εξελιχτείς  αλλά και αυτούς που χαίρονται με την χαρά σου και σε αγαπούν για αυτό που πραγματικά είσαι.

Θυμήσου ότι η αγάπη για τον εαυτό σου είναι προϋπόθεση για να μπορέσεις να αγαπήσεις τους άλλους γύρω σου ουσιαστικά και αληθινά.

Μαρία Λεωνίδου, Συστημική Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια.

Συνοδεία στην οικογένεια.

Όλοι μας τα τελευταία χρόνια έχουμε γίνει μάρτυρες  των πολλών αλλά και γρήγορων αλλαγών στους κοινωνικούς , πολιτισμικούς και οικονομικούς τομείς που επηρεάζουν άμεσα την λειτουργία και την οργάνωση της οικογένειας.

Θεσμικές αξίες, ιδέες και παραδόσεις, ενώ μένουν δια μέσω του χρόνου οι ίδιες, τουλάχιστον ονομαστικά, η σημασία τους μπορεί να διαφοροποιείται. Έτσι έχουμε θεσμούς που καθίστανται ανεπαρκείς εφόσον πλέον δεν μπορούν να επιτελέσουν το έργο για το οποίο προορίζονταν.

Αυτό ισχύει και για την οικογένεια  ως αξία και θεσμό. Η οικογένεια δεν είναι ένας αμετάβλητος θεσμός. Η δομή της οικογένειας συγκροτείται ως αντανάκλαση των αξιών που κυριαρχούν στους κόλπους της κοινωνίας που ζούμε. Είναι λοιπόν αναγκαίο οι σχέσεις στο εσωτερικό και εξωτερικό της δομής της οικογένειας να επαναπροσδιορίζονται για να μπορεί να ανταποκρίνεται στην κοινωνική λειτουργία που τις ανατίθεται. Οι διαδικασίες αυτές μπορεί να προκαλέσουν αντιστάσεις, να γίνουν πηγή συγκρούσεων, ίσως ακόμη και παθογόνων αμυντικών αντιδράσεων. Πολλές φορές μπροστά σε εντάσεις, και αστάθειες τα μέλη της δυσκολεύονται να προσαρμοστούν.

Σήμερα ο αριθμός των μελών που απαρτίζουν την οικογένεια μικραίνει όλο και περισσότερο λόγω της μείωσης των γεννήσεων. Οι οικογενειακοί δεσμοί αδυνατούν συνεχώς και υπάρχει μία τάση εξασθένισης των δεσμών και των σχέσεων έξω από το στενό οικογενειακό περιβάλλον . Τα παιδιά ζουν περισσότερο καιρό με τους γονείς τους, αρνούμενοι να αναλάβουν την ευθύνη της ενεργό ζωής. Οι περισσότερες δραστηριότητες των μελών της οικογένειας γίνονται έξω από το σπίτι και έτσι οι οικογενειακές σχέσεις συρρικνώνονται. Η κοινωνικοποίηση της οικογένειας συντελείται  περισσότερο στο σχολείο ή από ομάδες συνομήλικων. Τα παιδιά ζητούν την αυτονόμηση και την εξατομίκευση τους από όλο και μικρότερη ηλικία και έτσι έχουμε αποδυνάμωση των οικογενειακών θεσμών. Κατά συνέπεια η πυρηνική οικογένεια έρχεται σε αντίθεση με την εκτεταμένη οικογένεια.

Οι οικογενειακές σχέσεις έχουν επίσης αλλάξει. Οι παραδοσιακές δεσμεύσεις και οι ρόλοι που αποδίδονταν στα δύο φύλα έχουν αλλάξει.  Οι σχέσεις ανάμεσα στα ζευγάρια  είναι πιο ισότιμες και εξισορροπημένες έτσι η επιβολή, η εξουσία αλλά και η οικονομική συμμετοχή στις ανάγκες της οικογένειας δεν αποτελούν αποκλειστικότητα των ανδρών. Μέσα στη οικογένεια έχουμε τις σχέσεις ανάμεσα στο ζευγάρι και τις σχέσεις που διατηρούνται ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά. Αυτές οι οικογενειακές σχέσεις έχουν άμεσες συνέπειες στο πως επιλύουν τα προβλήματα της καθημερινότητας, όπως και πώς υποστηρίζουν και αλληλοβοηθούν ο ένας τον άλλον.

Τα πιο πάνω παραπέμπουν σε ένα νέο ριζικό επαναπροσδιορισμό των σχέσεων σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας ιδίως στις σχέσεις συμπαράστασης αφού υφίστανται ένα νέο μετασχηματισμό των δομών που στηρίζουν τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια. Φαίνεται ότι η διαφορετικότητα στο θεσμό της οικογένειας είναι ο κανόνας. Είμαστε μπροστά σε διαφορετικούς παράγοντες αλλά όχι αντιφατικούς. Παρόλο που οι λειτουργίες της οικογένειας αντανακλούν τους κοινωνικο-πολιτιστικούς προσανατολισμούς η κατάσταση του όρου ως «καταφύγιο» την προσκαλεί σε ένα ρόλο που δεν μπορεί να εκπληρώσει.

Ο ρόλος των  δημόσιων  συστημάτων για προσωπική προστασία και στήριξη συνεχώς αποδυναμώνεται. Απέναντι στα προβλήματα της αυτονομίας, της ανεξαρτησίας η οικογένεια γίνεται συνεχώς λιγότερο εξοπλισμένη για διαγενεϊκή αλληλεγγύη για την είσοδο των νέων στην ενεργό ζωή, καθώς και την στήριξη των μεγαλύτερων μελών της.

Το ζητούμενο είναι να αναζητήσουμε στήριξη στους κόλπους της οικογένειας και να αναπτύξουμε την ικανότητα της  να ενεργοποιεί την ατομική βοήθεια μέσα σε αυτήν. Οι ρυθμοί στους οποίους παράγονται οι αλλαγές στην εσωτερική δομή της οικογένειας αλλά και στους κόλπους της κοινωνίας είναι αυτό που πρέπει να στηρίξουμε και να συνοδεύσουμε την οικογένεια στις οποιεσδήποτε εντάσεις και συγκρούσεις.

Μαρία Λεωνίδου, Συστημική Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια.

Θα ζεις ή θα υπάρχεις;

Η καθημερινή πάλη με τον εαυτό σου είναι μία στάση ζωής για δοξολογία και ευχαριστία. Είναι η κάθε μέρα που είσαι ζωντανός!!

Είναι η ζωή που ζεις  αλλά δεν μετανιώνεις.

Είναι η βαθιά αναπνοή σου, που ρουφάει την κάθε στιγμή που σου χαρίζεται.

Ξέρεις ότι κάποιοι δεν αντέχουν την αλήθεια, αλλά εξακολουθείς να είσαι ειλικρινής.

Ξέρεις ότι κάποτε θα πέσεις, θα πιάσεις πάτο, αλλά  στο τέλος θα ζήσεις μαθαίνοντας από τα λάθη σου.

Βλέπεις τους πιο μεγάλους σου και λες, έχω χρόνια εγώ…

Το θέμα είναι να αρχίσεις.

Το θέμα είναι να πεις: “Θέλω να ζήσω»

Ζήσε άνθρωπέ μου,  για να παρασύρεις και άλλους αγαπημένους σου στο δώρο της ζωής, είτε κοντά σου είτε μακριά σου.

Τι λες; Θα ζήσεις; ή απλώς θα υπάρχεις;

Μαρία Λεωνίδου, Συστημική Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια.

Μήπως να το πάρω απ΄την αρχή;

Έφτασες στα όρια σου…Λες και έπρεπε να αποδείξεις ότι αντέχεις.

Παραιτήθηκες…Λες και δεν μπορούσες να πάρεις μια ανάσα.

Λύγισες…λες και δεν μπορούσες να φροντίσεις τον εαυτό σου.

Έχασες τις σχέσεις σου… Λες και δεν μπορούσες να τις προστατεύσεις πριν χρειαστεί να πολεμήσεις για αυτές.

Σκέψου… το μυαλό μας είναι χάος, μάθαμε στην φθορά, στην υπερκόπωση και την εξάντληση.

Δεν είναι πόσο θα αντέξεις, δεν είναι να ζεις στα άκρα, δεν είναι να σε ποδοπατούν λόγω έλλειψης ορίων.

Είναι να μάθεις να εκτιμάς αυτά που έχεις σήμερα στην ζωή σου, είναι να σέβεσαι την ζωή.

Ο χρόνος περνά και εσύ ξυπνάς και τα παιδιά σου έχουν ήδη μεγαλώσει , έχουν φύγει.

Ο χρόνος περνά και λείπουν οι άνθρωποι που ήθελες να ζητήσεις συγνώμη.

Ο χρόνος περνά και εσύ ρωτάς … Έζησα; Πως έζησα; Είμαι ο άνθρωπος που ήθελα να γίνω;

Μήπως να το πάρω απ’ την αρχή;

Μη φοβάσαι. Υπάρχει ακόμη χρόνος…

Μαρία Λεωνίδου, Συστημική Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια.

Τα καλά παιδιά!

Αυτές τις ψυχές που δεν θέλουν να δυσαρεστήσουν κανένα, είναι πάντα πρόθυμοι και εξυπηρετικοί, συνήθως δεν ζητάνε τίποτα και δυσκολεύονται να πού όχι, όλοι τις γνωρίζουμε. Είναι τα «καλά παιδιά».

 Μα πως να μην είναι τα «καλά παιδιά», πώς να πουν όχι  αφού αποσιωπούν τα πραγματικά τους συναισθήματα; Πως να πουν όχι αφού θα παραιτηθούν από τη ειλικρίνεια στις σχέσεις τους και θα τους καταβάλει ο φόβος της απόρριψης και της κριτικής; Τα «καλά παιδιά» φέρονται  με τέτοιο τρόπο που δεν θα τους φέρουν αντιμέτωπους με τον εσωτερικό θυμό που νιώθουν ή τον φόβο της πιθανής  κριτικής ή  απόρριψης των άλλων.

Όλοι έχουμε συναντήσει κάποια «καλά παιδιά» ,τους αναγνωρίζουμε, τους συμπαθούμε, και ίσως κάποτε να τους εκμεταλλευόμαστε. Τι συμβαίνει όμως με αυτά τα άτομα; Η υπερβολική καλοσύνη αυτών των ανθρώπων στέκεται εμπόδιο για την προσωπική τους ευχαρίστηση και την ανάπτυξη υγειών σχέσεων. Χτυπούν την πόρτα του ψυχοθεραπευτή γνωρίζοντας ότι δυσκολεύονται να εκφράσουν τις πραγματικές τους επιθυμίες και ανάγκες. Σκέφτονται ότι «έχουν κουραστεί», «δεν αντέχουν πλέον να δίνουν»,  έχουν ένα θλιμμένο βλέμμα αφού επιλέγουν να καταπιέζουν τον εαυτό τους ανεξαρτήτως του προσωπικού κόστους. Πολλές φορές αναπτύσσουν και άλλες ψυχολογικές διαταραχές όπως κατάθλιψη, άγχος, ψυχοσωματικά συμπτώματα ακόμα και εξαρτήσεις των οποίων τα συμπτώματα λειτουργούν ως δικαιολογίες για την δυσκολία τους να πουν όχι.

Αν είσαι και εσύ ένα «καλό παιδί» και έχεις στερέψει με το να λες συνέχεια ναι, φρόντισε τον εαυτό σου. Θυμήσου ότι η υπερβολική καλοσύνη ποτέ δεν φέρνει τα αποτελέσματα που θες στις σχέσεις σου και ούτε δημιουργεί αποδοχή άνευ όρων από τους άλλους.

Μαρία Λεωνίδου, Συστημική Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια.

Πόσο ωραία νιώθω…

Πόσο ωραία νιώθω…

Ανάμεσα σε ανθρώπους που μου δίνουν κουράγιο ενώ έπρεπε να τους δίνω εγώ.

Ανάμεσα σε ανθρώπους που νιώθω ότι το οξυγόνο που αναπνέω είναι πιο ελαφρύ από άλλες φορές.

Σε ανθρώπους που δεν με πιέζουν γιατί νιώθω δίπλα τους ελεύθερη, είμαι ο εαυτός μου και δεν χρειάζεται να αποδείξω ότι είμαι κάποια.

Ανάμεσα σε ανθρώπους που ταπεινά ζητούν συγνώμη, και αναγνωρίζουν τα λάθη τους.

Σε ανθρώπους που αγωνίζονται, παλεύουν για αυτό που μπορούν να κάνουν καλύτερα.

Σε ανθρώπους που πιστεύουν, ευγνωμονούν  δοξολογούν και ζουν ευχαριστιακά.

Πόσο ωραία νιώθω…

Μαρία Λεωνίδου, Συστημική Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια.

Η θηλυκότητα είναι επιλογή.

Η θηλυκότητα στη διάρκεια του χρόνου έχει δεχθεί διάφορες κριτικές παραγνωρίζοντας και αδυνατώντας να κατανοήσει τον πλούτο της γυναικείας φύσης.

Από πολύ παλιά οι γυναίκες πάλευαν για τις κοινωνικές διακρίσεις ως προς τα δύο φύλα αφού τις περισσότερες φορές έπρεπε να υποκύπτουν χωρίς να διαμαρτυρηθούν στα εμπόδια για ακαδημαϊκή και επαγγελματική καριέρα.

Στην σύγχρονη κοινωνία , πολλές γυναίκες απογοητεύονται από τις αδικίες που τους συμβαίνουν και κλείνονται στον εαυτό τους. Η κατάθλιψη παραμονεύει για να τους καταστρέψει την χαρά  και την ελπίδα  αφού πλέον δεν μπορούν να βρουν νόημα  στην γυναικεία τους ύπαρξη. Αναπτύσσουν μία σκληρότητα ακόμα απέναντί και σε άλλες γυναίκες που διεκδικούν τον εμπλουτισμό, την ομορφιά, τον αυθορμητισμό  την ανανέωση και τον ερωτισμό. Πολλές γυναίκες στο βωμό την καριέρας μετατρέπουν την θηλυκότητα τους σε σκληρότητα, καχυποψία, απαξίωση της θηλυκής ύπαρξης και υποτίμησης των ανθρωπίνων σχέσεων. Δεν αντέχουν να έχουν δίπλα τους ανθρώπους που χαρακτηρίζονται από λαχτάρα για ζωή.

Σε αντίθεση, η γυναίκα που βιώνει την γνήσια θηλυκότητα χαρακτηρίζεται από ελευθερία και μια περίπλοκη δυναμική  η οποία δεν περιορίζεται στους κοινωνικούς και χρονικούς περιορισμούς. Δεν περιορίζεται στις καθημερινές ασχολίες και ρόλους, με αποτέλεσμα το αντάλλαγμα ή την αποδοχή, αλλά εμπλουτίζει την ζωή της με καθημερινές τελετουργίες που της προσφέρουν εσωτερική χαρά  και δημιουργική ευχαρίστηση για τα πράγματα που έχει διεκπεραιώσει. Μέσα από την αλληλεπίδραση με τον σύντροφό της, αναζητά εμπλουτίζει και ανανεώνει την ερωτική της σχέση. Ακόμη και γυναίκες χωρίς σύντροφο βιώνουν την γνήσια θηλυκότητα, με την προσφορά τους σε άλλους ανθρώπους και στο κοινωνικό πλαίσιο το οποίο ζουν.

Γυναίκες που βρέθηκαν σε πολύ δύσκολες καταστάσεις,  όπως σοβαρές αρρώστιες και απώλειες, έχουν καταφέρει να βγουν από το αδιέξοδο λόγω μιας εσωτερικής χαράς  και αποθεμάτων που βιώνουν μέσα από την καθημερινότητα τους.

Η γνήσια θηλυκότητα χαρακτηρίζεται από την δημιουργία και ανάδειξης της ζωής όχι τόσο σε βιολογικό επίπεδο όσο στην συνεχή και διαχρονική  πορεία για ελευθερία, ευαισθησία, αναζήτηση, ερωτισμό, επιλογές και τέλος  του βιώματος της ευχαριστιακής ζωής. Η θηλυκότητα είναι διεργασία ζωής, είναι επιλογή.

Μαρία Λεωνίδου, Συστημική Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια.

Γονείς που ελευθερώνουν….

Πόσο έτοιμοι είμαστε να καταλάβουμε τις διαφορετικές ανάγκες των παιδιών μας καθώς μεγαλώνουν και αναπτύσσονται; Έχουμε την ευελιξία για να επιλέξουμε πότε θα είμαστε σταθεροί και πότε θα προσαρμοστούμε στα δικά τους αιτήματά;

Ίσως ως γονείς περιμένουμε από τα παιδιά μας να εκπληρώσουν τις δικές μας επιθυμίες. Τότε αρχίζουμε να κατακρίνουμε, να βολευόμαστε στο λίγο και να γινόμαστε καχύποπτοι καλύπτοντας τις δικές μας ανασφάλειες. Καταντούμε να ελέγχουμε τα παιδιά μας, να σκεφτόμαστε εμείς για αυτά και στο τέλος να επιδιώκουμε να γίνουν σαν εμάς. Κλεινόμαστε στο δικό μας παρελθόν και στα δεδομένα άλλων εποχών, και μη έχοντας προσωπική ζωή ζούμε μέσα από τα παιδιά μας. Γινόμαστε άκαμπτοι σε οτιδήποτε καινούργιο αφού δεν νιώθουμε ασφάλεια να το υποστηρίξουμε.

Ελευθερία, εμπιστοσύνη, αγάπη, ταπείνωση, υπομονή, αυτονομία, εξέλιξη, ανάπτυξη, πίστη και υπέρβαση είναι μερικές λέξεις που χαρακτηρίζουν τους γονείς  που ετοιμάζουν τα παιδιά τους  για να γίνουν οι πολίτες του μέλλοντος. Γονείς που διαθέτουν χρόνο για επεξεργασία του καινούργιου και του ξένου, είναι αυτοί που ενθαρρύνουν την υγιή περιέργεια, ενθαρρύνουν και αναγνωρίζουν τις δεξιότητες του παιδιού τους και ταυτόχρονα περιβάλλουν και υποστηρίζουν την κριτική σκέψη.

Γονείς που αξιοποιούν την καθημερινότητα τους, στηρίζουν ακόμη και τις αποτυχίες των παιδιών τους παραμένοντας υπεύθυνοι στην στήριξη και  ενθάρρυνση τους.

Γονείς που ελευθερώνουν, περιβάλλουν, υποστηρίζουν….

Μαρία Λεωνίδου, Συστημική Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια.

Διάλεξε σωστά…

Διάλεξε σωστά…

Αυτόν που δεν περιμένεις να αλλάξει στην διαδρομή.

Αυτόν που δεν ασχολείται με το κινητό του όταν είναι σε ραντεβού μαζί σου για να πλήξει την ανία του.

Αυτόν που δεν περιορίζεται στα τυπικά τηλεφωνήματα μέσα στην εβδομάδα για να παραπονεθεί και να γκρινιάζει για την καθημερινότητα του.

Αυτόν που δεν είναι μόνιμα κουρασμένος και  αναπαύεται με το να βλέπει ταινίες στο δωμάτιο του διότι δεν μπορεί να σκεφτεί κάτι πιο συναρπαστικό για να περάσει την ώρα μαζί σου.

Αυτόν που δεν γκρινιάζει, πικραίνεται, παραπονιέται, απογοητεύεται και τελικά παραιτείται από το δικαίωμα να χαρεί.

Αυτόν που δεν μπορεί να κάνει μια αξιόπιστη σχέση (εκτός από αυτή με την μητέρα του) και ότι μετά από πολλαπλές ερωτικές σχέσεις, η επόμενη του θα καταλήξει και αυτή σε αποτυχία.

Αυτόν που δεν μπορείς να του έχεις εμπιστοσύνη και φοβάσαι ότι θα σε εξαπατήσει αφού ρίξει την ευθύνη αλλού.

Αυτόν που δεν θα σου είναι βάρος αφού δεν θα αναλαμβάνει τις υποχρεώσεις του και στην συνέχεια θα δυσανασχετεί και θα σου φέρεται υποτιμητικά.

Αυτόν που δεν αναζητά τον έρωτα για να ξεφύγει από την μιζέρια της ζωής του νομίζοντας ότι θα τον λυτρώσει από τα αρνητικά στοιχεία της προσωπικότητας του

Αλλά…

Αυτόν που μιλά με ζωντάνια για την δουλειά του, την οικογένεια του, τους γονείς του, τους φίλους και γνωστούς.

Αυτόν που έχει πάθος και διάθεση να ξεπεράσει τις οικονομικές δυσκολίες και κοινωνικές αντιξοότητες και παρεξηγήσεις.

Αυτόν που μπορεί να διαμορφώσει δικές του επιλογές με αποκλειστική επιλογή την συντροφιά σου.

Αυτόν που έχει ζωντάνια, δημιουργικότητα ,λογική, χιούμορ, επιθυμία για να ζήσει να ερωτευτεί και τελικά να δοξολογεί την ευχαριστία.

Αυτόν που είναι έτοιμος να επεξεργαστεί την σχέση σας χωρίς να σε απομονώσει.

Αυτόν που ονειρεύεται, έχει όραμα και δεν ενδίδει σε εκπτώσεις που αφορούν την σχέση σας.

Αυτόν που είναι υπεύθυνος, είναι έτοιμος να υπερβεί τον ρόλο του για να σε αναδείξει με όλα τα στοιχεία που εσύ επιλέγεις να έχεις.

Αυτόν που σε επιθυμεί, πάλλεται ερωτικά για σένα και η παρουσία σου ομορφαίνει την ύπαρξη του.

Τέλος διάλεξε αυτόν….

Που σε θέλει συνοδοιπόρο για να υπερβεί τις αντιξοότητες της ζωής, να ζήσει μαζί σου υπερβαίνοντας τον εαυτό του, να αξιοποιεί κάθε στιγμή που έχετε σε αυτή την ζωή για μια ερωτική, ευχαριστιακή και τελικά αναστάσιμη ζωή.

Μαρία Λεωνίδου, Συστημική Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια.

Πορεία αλλαγών….

Η Τρίτη ηλικία είναι συνήθως η περίοδος που φροντίζουμε περισσότερο την ποιότητα ζωής μας. Είναι η περίοδος όπου γίνεται το επιστέγασμα της ολοκλήρωσης των ανθρώπων που αγωνίστηκαν να πετύχουν σε όλη τους την ζωή. Επίσης είναι η περίοδος πολλών αλλαγών στην ζωή τους η οποία χαρακτηρίζεται από την επιδείνωση της υγείας και των σωματικών ικανοτήτων, απώλεια προσώπων και ρόλων στην καθημερινότητα τους αλλά και αλλαγών στην ψυχολογία και κοινωνική ζωή.

Όσοι είναι ευτυχείς και έχουν ζήσει μεγάλη διάρκειας ζωής, ήδη έχουν αποκτήσει αποθέματα και εμπειρίες που μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν για να καθοδηγήσουν και να εμπλουτίσουν τους νεότερους. Οι ηλικιωμένοι πρεσβύτεροι αποτελούν την πηγή σοφίας που βρίσκεται μέσα στον κάθε ένα από εμάς και μας βοηθούν να αποφύγουμε λάθη του παρελθόντος αλλά και να αποκομίσουμε οφέλη για τα επερχόμενα μαθήματα ζωής. Αυτοί που έχουν φύγει, μας διδάσκουν την ευγνωμοσύνη για την αξία της ζωής, για να μπορούμε να ζούμε την ζωή μας στο μέγιστο ευχαριστιακά.

Οι ηλικιωμένοι είναι άτομα τα οποία μπορούν να αναπτυχθούν συναισθηματικά, και πνευματικά και να αποκτήσουν καινούργιες εμπειρίες μέχρι και το τέλος της ζωής τους. Μπορούν να σκέφτονται παραγωγικά και να συμμετέχουν ενεργά στο βαθμό που μπορούν στις καθημερινές τους δραστηριότητες . Επίσης έχουν όνειρα και επιθυμίες για να πραγματοποιήσουν κάτι ακόμη…. Είναι ακόμη χρήσιμοι και απαραίτητοι και εμείς οι νεότεροι έχουμε την ανάγκη τους.

Είναι σημαντικό να αναρωτηθούμε σχετικά με τα αρνητικά στερεότυπα και διακρίσεις που κάνουμε πολλές φορές σε άτομα της τρίτης ηλικίας. Ο κάθε ένας βιώνει διαφορετικά την κάθε ηλικιακή φάση της ζωής και κάθε καινούργια πραγματικότητα δημιουργεί το νέο ψυχολογικό υπόβαθρο του κάθε ανθρώπου. Η εξέλιξη του ανθρώπου συνεχίζεται σε κάθε ηλικία μέχρι τον θάνατο αφού η κάθε ηλικία είναι μία φυσιολογική πορεία αλλαγών.

Μαρία Λεωνίδου, Συστημική Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια.