Πόσο ωραία νιώθω…

Πόσο ωραία νιώθω…

Ανάμεσα σε ανθρώπους που μου δίνουν κουράγιο ενώ έπρεπε να τους δίνω εγώ.

Ανάμεσα σε ανθρώπους που νιώθω ότι το οξυγόνο που αναπνέω είναι πιο ελαφρύ από άλλες φορές.

Σε ανθρώπους που δεν με πιέζουν γιατί νιώθω δίπλα τους ελεύθερη, είμαι ο εαυτός μου και δεν χρειάζεται να αποδείξω ότι είμαι κάποια.

Ανάμεσα σε ανθρώπους που ταπεινά ζητούν συγνώμη, και αναγνωρίζουν τα λάθη τους.

Σε ανθρώπους που αγωνίζονται, παλεύουν για αυτό που μπορούν να κάνουν καλύτερα.

Σε ανθρώπους που πιστεύουν, ευγνωμονούν  δοξολογούν και ζουν ευχαριστιακά.

Πόσο ωραία νιώθω…

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Η θηλυκότητα είναι επιλογή.

Η θηλυκότητα στη διάρκεια του χρόνου έχει δεχθεί διάφορες κριτικές παραγνωρίζοντας και αδυνατώντας να κατανοήσει τον πλούτο της γυναικείας φύσης.

Από πολύ παλιά οι γυναίκες πάλευαν για τις κοινωνικές διακρίσεις ως προς τα δύο φύλα αφού τις περισσότερες φορές έπρεπε να υποκύπτουν χωρίς να διαμαρτυρηθούν στα εμπόδια για ακαδημαϊκή και επαγγελματική καριέρα.

Στην σύγχρονη κοινωνία , πολλές γυναίκες απογοητεύονται από τις αδικίες που τους συμβαίνουν και κλείνονται στον εαυτό τους. Η κατάθλιψη παραμονεύει για να τους καταστρέψει την χαρά  και την ελπίδα  αφού πλέον δεν μπορούν να βρουν νόημα  στην γυναικεία τους ύπαρξη. Αναπτύσσουν μία σκληρότητα ακόμα απέναντί και σε άλλες γυναίκες που διεκδικούν τον εμπλουτισμό, την ομορφιά, τον αυθορμητισμό  την ανανέωση και τον ερωτισμό. Πολλές γυναίκες στο βωμό την καριέρας μετατρέπουν την θηλυκότητα τους σε σκληρότητα, καχυποψία, απαξίωση της θηλυκής ύπαρξης και υποτίμησης των ανθρωπίνων σχέσεων. Δεν αντέχουν να έχουν δίπλα τους ανθρώπους που χαρακτηρίζονται από λαχτάρα για ζωή.

Σε αντίθεση, η γυναίκα που βιώνει την γνήσια θηλυκότητα χαρακτηρίζεται από ελευθερία και μια περίπλοκη δυναμική  η οποία δεν περιορίζεται στους κοινωνικούς και χρονικούς περιορισμούς. Δεν περιορίζεται στις καθημερινές ασχολίες και ρόλους, με αποτέλεσμα το αντάλλαγμα ή την αποδοχή, αλλά εμπλουτίζει την ζωή της με καθημερινές τελετουργίες που της προσφέρουν εσωτερική χαρά  και δημιουργική ευχαρίστηση για τα πράγματα που έχει διεκπεραιώσει. Μέσα από την αλληλεπίδραση με τον σύντροφό της, αναζητά εμπλουτίζει και ανανεώνει την ερωτική της σχέση. Ακόμη και γυναίκες χωρίς σύντροφο βιώνουν την γνήσια θηλυκότητα, με την προσφορά τους σε άλλους ανθρώπους και στο κοινωνικό πλαίσιο το οποίο ζουν.

Γυναίκες που βρέθηκαν σε πολύ δύσκολες καταστάσεις,  όπως σοβαρές αρρώστιες και απώλειες, έχουν καταφέρει να βγουν από το αδιέξοδο λόγω μιας εσωτερικής χαράς  και αποθεμάτων που βιώνουν μέσα από την καθημερινότητα τους.

Η γνήσια θηλυκότητα χαρακτηρίζεται από την δημιουργία και ανάδειξης της ζωής όχι τόσο σε βιολογικό επίπεδο όσο στην συνεχή και διαχρονική  πορεία για ελευθερία, ευαισθησία, αναζήτηση, ερωτισμό, επιλογές και τέλος  του βιώματος της ευχαριστιακής ζωής. Η θηλυκότητα είναι διεργασία ζωής, είναι επιλογή.

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Γονείς που ελευθερώνουν….

Πόσο έτοιμοι είμαστε να καταλάβουμε τις διαφορετικές ανάγκες των παιδιών μας καθώς μεγαλώνουν και αναπτύσσονται; Έχουμε την ευελιξία για να επιλέξουμε πότε θα είμαστε σταθεροί και πότε θα προσαρμοστούμε στα δικά τους αιτήματά;

Ίσως ως γονείς περιμένουμε από τα παιδιά μας να εκπληρώσουν τις δικές μας επιθυμίες. Τότε αρχίζουμε να κατακρίνουμε, να βολευόμαστε στο λίγο και να γινόμαστε καχύποπτοι καλύπτοντας τις δικές μας ανασφάλειες. Καταντούμε να ελέγχουμε τα παιδιά μας, να σκεφτόμαστε εμείς για αυτά και στο τέλος να επιδιώκουμε να γίνουν σαν εμάς. Κλεινόμαστε στο δικό μας παρελθόν και στα δεδομένα άλλων εποχών, και μη έχοντας προσωπική ζωή ζούμε μέσα από τα παιδιά μας. Γινόμαστε άκαμπτοι σε οτιδήποτε καινούργιο αφού δεν νιώθουμε ασφάλεια να το υποστηρίξουμε.

Ελευθερία, εμπιστοσύνη, αγάπη, ταπείνωση, υπομονή, αυτονομία, εξέλιξη, ανάπτυξη, πίστη και υπέρβαση είναι μερικές λέξεις που χαρακτηρίζουν τους γονείς  που ετοιμάζουν τα παιδιά τους  για να γίνουν οι πολίτες του μέλλοντος. Γονείς που διαθέτουν χρόνο για επεξεργασία του καινούργιου και του ξένου, είναι αυτοί που ενθαρρύνουν την υγιή περιέργεια, ενθαρρύνουν και αναγνωρίζουν τις δεξιότητες του παιδιού τους και ταυτόχρονα περιβάλλουν και υποστηρίζουν την κριτική σκέψη.

Γονείς που αξιοποιούν την καθημερινότητα τους, στηρίζουν ακόμη και τις αποτυχίες των παιδιών τους παραμένοντας υπεύθυνοι στην στήριξη και  ενθάρρυνση τους.

Γονείς που ελευθερώνουν, περιβάλλουν, υποστηρίζουν….

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Διάλεξε σωστά…

Διάλεξε σωστά…

Αυτόν που δεν περιμένεις να αλλάξει στην διαδρομή.

Αυτόν που δεν ασχολείται με το κινητό του όταν είναι σε ραντεβού μαζί σου για να πλήξει την ανία του.

Αυτόν που δεν περιορίζεται στα τυπικά τηλεφωνήματα μέσα στην εβδομάδα για να παραπονεθεί και να γκρινιάζει για την καθημερινότητα του.

Αυτόν που δεν είναι μόνιμα κουρασμένος και  αναπαύεται με το να βλέπει ταινίες στο δωμάτιο του διότι δεν μπορεί να σκεφτεί κάτι πιο συναρπαστικό για να περάσει την ώρα μαζί σου.

Αυτόν που δεν γκρινιάζει, πικραίνεται, παραπονιέται, απογοητεύεται και τελικά παραιτείται από το δικαίωμα να χαρεί.

Αυτόν που δεν μπορεί να κάνει μια αξιόπιστη σχέση (εκτός από αυτή με την μητέρα του) και ότι μετά από πολλαπλές ερωτικές σχέσεις, η επόμενη του θα καταλήξει και αυτή σε αποτυχία.

Αυτόν που δεν μπορείς να του έχεις εμπιστοσύνη και φοβάσαι ότι θα σε εξαπατήσει αφού ρίξει την ευθύνη αλλού.

Αυτόν που δεν θα σου είναι βάρος αφού δεν θα αναλαμβάνει τις υποχρεώσεις του και στην συνέχεια θα δυσανασχετεί και θα σου φέρεται υποτιμητικά.

Αυτόν που δεν αναζητά τον έρωτα για να ξεφύγει από την μιζέρια της ζωής του νομίζοντας ότι θα τον λυτρώσει από τα αρνητικά στοιχεία της προσωπικότητας του

Αλλά…

Αυτόν που μιλά με ζωντάνια για την δουλειά του, την οικογένεια του, τους γονείς του, τους φίλους και γνωστούς.

Αυτόν που έχει πάθος και διάθεση να ξεπεράσει τις οικονομικές δυσκολίες και κοινωνικές αντιξοότητες και παρεξηγήσεις.

Αυτόν που μπορεί να διαμορφώσει δικές του επιλογές με αποκλειστική επιλογή την συντροφιά σου.

Αυτόν που έχει ζωντάνια, δημιουργικότητα ,λογική, χιούμορ, επιθυμία για να ζήσει να ερωτευτεί και τελικά να δοξολογεί την ευχαριστία.

Αυτόν που είναι έτοιμος να επεξεργαστεί την σχέση σας χωρίς να σε απομονώσει.

Αυτόν που ονειρεύεται, έχει όραμα και δεν ενδίδει σε εκπτώσεις που αφορούν την σχέση σας.

Αυτόν που είναι υπεύθυνος, είναι έτοιμος να υπερβεί τον ρόλο του για να σε αναδείξει με όλα τα στοιχεία που εσύ επιλέγεις να έχεις.

Αυτόν που σε επιθυμεί, πάλλεται ερωτικά για σένα και η παρουσία σου ομορφαίνει την ύπαρξη του.

Τέλος διάλεξε αυτόν….

Που σε θέλει συνοδοιπόρο για να υπερβεί τις αντιξοότητες της ζωής, να ζήσει μαζί σου υπερβαίνοντας τον εαυτό του, να αξιοποιεί κάθε στιγμή που έχετε σε αυτή την ζωή για μια ερωτική, ευχαριστιακή και τελικά αναστάσιμη ζωή.

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Πορεία αλλαγών….

Η Τρίτη ηλικία είναι συνήθως η περίοδος που φροντίζουμε περισσότερο την ποιότητα ζωής μας. Είναι η περίοδος όπου γίνεται το επιστέγασμα της ολοκλήρωσης των ανθρώπων που αγωνίστηκαν να πετύχουν σε όλη τους την ζωή. Επίσης είναι η περίοδος πολλών αλλαγών στην ζωή τους η οποία χαρακτηρίζεται από την επιδείνωση της υγείας και των σωματικών ικανοτήτων, απώλεια προσώπων και ρόλων στην καθημερινότητα τους αλλά και αλλαγών στην ψυχολογία και κοινωνική ζωή.

Όσοι είναι ευτυχείς και έχουν ζήσει μεγάλη διάρκειας ζωής, ήδη έχουν αποκτήσει αποθέματα και εμπειρίες που μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν για να καθοδηγήσουν και να εμπλουτίσουν τους νεότερους. Οι ηλικιωμένοι πρεσβύτεροι αποτελούν την πηγή σοφίας που βρίσκεται μέσα στον κάθε ένα από εμάς και μας βοηθούν να αποφύγουμε λάθη του παρελθόντος αλλά και να αποκομίσουμε οφέλη για τα επερχόμενα μαθήματα ζωής. Αυτοί που έχουν φύγει, μας διδάσκουν την ευγνωμοσύνη για την αξία της ζωής, για να μπορούμε να ζούμε την ζωή μας στο μέγιστο ευχαριστιακά.

Οι ηλικιωμένοι είναι άτομα τα οποία μπορούν να αναπτυχθούν συναισθηματικά, και πνευματικά και να αποκτήσουν καινούργιες εμπειρίες μέχρι και το τέλος της ζωής τους. Μπορούν να σκέφτονται παραγωγικά και να συμμετέχουν ενεργά στο βαθμό που μπορούν στις καθημερινές τους δραστηριότητες . Επίσης έχουν όνειρα και επιθυμίες για να πραγματοποιήσουν κάτι ακόμη…. Είναι ακόμη χρήσιμοι και απαραίτητοι και εμείς οι νεότεροι έχουμε την ανάγκη τους.

Είναι σημαντικό να αναρωτηθούμε σχετικά με τα αρνητικά στερεότυπα και διακρίσεις που κάνουμε πολλές φορές σε άτομα της τρίτης ηλικίας. Ο κάθε ένας βιώνει διαφορετικά την κάθε ηλικιακή φάση της ζωής και κάθε καινούργια πραγματικότητα δημιουργεί το νέο ψυχολογικό υπόβαθρο του κάθε ανθρώπου. Η εξέλιξη του ανθρώπου συνεχίζεται σε κάθε ηλικία μέχρι τον θάνατο αφού η κάθε ηλικία είναι μία φυσιολογική πορεία αλλαγών.

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Πόσο έτοιμοι είμαστε να χαρούμε;

Η χαρά  είναι μία κατάσταση εσωτερικής πορείας και μία στάση ζωής την οποία πρέπει να διεκδικήσουμε και να υπερασπιστούμε. Μπορούμε όμως να μιλούμε για χαρά στους καιρούς που ζούμε; Μήπως η χαρά είναι μια προσωρινή εύκολη κατάσταση την οποία ζούμε;

Όπως όλοι γνωρίζουμε τις περισσότερες φορές η χαρά στα παιδιά χαρίζεται. Οι γονείς  και σημαντικά άτομα γύρω τους δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες για να χαρούν. Ως ενήλικες  αναμένουμε ότι η χαρά θα συνεχίσει να μας χαρίζεται όπως είμασταν παιδιά. Όταν δεν μας χαρίζεται πλέον, είναι η στιγμή που αντιλαμβανόμαστε ότι τα πράγματα δεν είναι όπως τα περιμέναμε, ότι είναι δύσκολα και αρχίζουμε να δυσανασχετούμε, να γκρινιάζουμε και να μην νιώθουμε καλά.

Σκεφτόμαστε ότι κάποιος άλλος θα μας φροντίζει και θα είναι υπεύθυνος για την δική μας χαρά. Πολύ συχνά περιμένουμε από τον/την σύντροφο μας ότι θα έχει αυτό τον ρόλο, θα μας πάρει όλα τα προβλήματα και θα μας δώσει όλες τις λύσεις στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε. Τότε είναι που αντιλαμβανόμαστε  την χαρά ως την  απουσία προβλημάτων. Τότε που για  γνώμονα να μετρήσουμε την χαρά βάζουμε μια σειρά ευχάριστων γεγονότων ή ερεθισμάτων που έχουμε ζήσει, για στιγμές που περνούμε καλά. Μόλις όμως τελειώσουν  αυτά τα εξωτερικά ερεθίσματα, τότε τελειώνει και η χαρά. Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι δεν μιλούμε για χαρά αλλά για ευχαρίστηση. Συνεχίζουμε λοιπόν το μοτίβο να γκρινιάζουμε και να φανταζόμαστε την στιγμή που δεν θα υπάρχει πόνος, αρρώστια ή θάνατος. Αν μείνουμε στην γκρίνια και στο παράπονο δεν θα χαρούμε ποτέ και θα μας φταίνε πάντα οι άλλοι. Στο τέλος απογοητευόμαστε και χάνουμε την δυνατότητα να χαρούμε, να διεκδικήσουμε  και να εμπνεύσουμε τους άλλους γύρω μας.

Είναι όμως έτσι; Υπάρχει περίπτωση να τελειώσουν τα προβλήματα; Μήπως θα πρέπει να περιμένουμε να τελειώσουν όλα τα βάσανα για να χαρούμε; Αν αναστοχαστούμε την  όλη πορεία της ζωής μας μέχρι σήμερα πως θα απαντούσαμε στις πιο κάτω ερωτήσεις; Έχουμε ζήσει; Πως έχουμε ζήσει; Ποιος o σκοπός  και τον νόημα αυτού που ζούμε; Την στιγμή που θα φύγουμε πως θα είμαστε; Θα είμαστε μέσα στην μιζέρια και την μαυρίλα; Αν είναι έτσι θα περνούν οι μέρες και τα χρόνια και δεν  θα έχουμε χαρεί.

Αυτό δεν σημαίνει  να αποφύγουμε τα προβλήματα που συναντούμε αφού θα τα συναντήσουμε μπροστά μας  πιο μετά. Ας μην αφήσουμε  όμως τα προβλήματα και τις δυσκολίες να μας ορίζουν, ας πάρουμε  την απόφαση να αποκτήσουμε δεξιότητες και ικανότητες για να υπερβούμε τα προβλήματα μας. Ακόμα και το ελάχιστο βήμα μπροστά, θα μας κάνει να νιώσουμε καλύτερα από πριν και θα έχουμε αποκτήσει καινούργιες δεξιότητες  για να προχωρήσουμε στην ζωή. Αυτός είναι ο τρόπος που θα έπρεπε να σκεφτόμαστε για την χαρά και όχι μεμονωμένες στιγμές ευχαρίστησης, διότι η προσπάθεια και η πορεία να υπερβούμε οποιαδήποτε προβλήματα στην ζωή μας θα μας φέρει στο τέλος την χαρά.

Πόσο έτοιμοι είμαστε να χαρούμε;

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Αύριο θα….

Πόσο οικείο μας φαίνεται το γνώριμο, το δικό μας, αυτό που δεν απαιτεί πολλά από εμάς, και τελικά αυτό που εμείς μπορούμε να ζήσουμε. Βολεμένοι σε αυτό, ίσως να μην σκεφτόμαστε ότι μπορούμε να ζήσουμε εκτός από το οικείο, και ότι μπορούμε να αναζητήσουμε το νέο, το ξένο, αλλά και το επιθυμητό.

Κάποιες φορές αρνούμαστε να αλλάξουμε την παιδική μας συνήθεια να απαιτούμε φροντίδα, να σταματήσουμε να γκρινιάζουμε και να παραπονιόμαστε για όλα αυτά που δεν μας προσφέρθηκαν αλλά και για όλα όσα είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε. Ως αποτέλεσμα εφευρίσκουμε πρακτικής μορφής δικαιολογίες για να παραμείνουμε στο γνώριμο χωρίς να είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε την ευθύνη της απαίτησης μας και επιθυμίας για τον νέο και επιθυμητό.

Γιατί όμως αναβάλουμε το επιθυμητό; Μήπως διότι δεν έχουμε ουσιαστική επιθυμία για την δική μας αλλαγή; Μήπως νιώθουμε ανασφαλείς ή ανεπαρκείς;  ή μήπως επιδιώκουμε το τέλειο και το άψογο έτσι ώστε να χάνουμε το θάρρος μας; Αν είναι έτσι, τότε η αναβλητικότητα επιμένει σε σημαντικές αποφάσεις στην ζωή μας, όπου η επιφανειακή μας λογική τείνει να αυξάνει το άγχος και τον φόβο μιας πιθανής αποτυχίας.

Οι αποφάσεις  που έχουν να κάνουν με τις επιθυμίες μας και τις σημαντικές συνιστώσες στην ζωή μας απαιτούν την δυνατότητα να δούμε πέρα από το οικείο και το γνωστό και σίγουρα απαιτούν προσωπικές διεργασίες, ευελιξία και αποφασιστικότητα. Απαιτούν την δική μας αλλαγή. Αλλαγή για επιθυμία και προσδοκία να αλλάξουμε το μέλλον και να ξεφύγουμε από το προδιαγεγραμμένο.

Πρόκειται για μια στάση ζωής που πρέπει να υπερασπιστούμε για να αλλάξει την αντίληψη μας για την ζωή. Μια στάση ζωής όπου η επιλογή του λιγότερου δεν είναι αρκετή, μια στάση ζωής που δεν ζητά προσαρμογή, το νέο δεν φοβίζει αλλά επεξεργάζεται για να κατανοηθεί. Αυτή η στάση ζωής, μια κατεξοχήν ανθρώπινη ενέργεια που θα μας παρασύρει προς τα εμπρός, θα μας θέσει σε εγρήγορση έτσι ώστε να μην αφεθούμε σε αυτό που δεν θέλουμε να βιώνουμε.

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Φόβος ή αγάπη;

Όλοι μας αναγνωρίζουμε το αίσθημα όταν δεν ξέρουμε πως να αντιμετωπίσουμε μια κατάσταση. Είναι το αίσθημα που νιώθουμε όταν έχουμε να δώσουμε εξετάσεις, όταν απειλούμαστε με απόλυση από την δουλειά μας, όταν μας εγκαταλείπει ο άνθρωπος μας ή καλούμαστε να εκπληρώσουμε επιθυμίες και προσδοκίες που δεν μπορούμε να εκπληρώσουμε. Η καρδιά μας αρχίζει να χτυπά, ο σφυγμός μας είναι τόσο δυνατός που σχεδόν τον ακούμε, έχουμε την ανάγκη να πάμε στην τουαλέτα, αισθανόμαστε άσχημα, παραλυμένοι και ανήμποροι.

Αυτό που βιώνουμε  πλημμυρίζει όλο μας το κορμί, λόγω ενός απροσδόκητου γεγονότος, το οποίο παίρνει απειλητικές διαστάσεις.  Αναζητούμε απελπισμένα μία λύση ή μια στρατηγική συμπεριφοράς που θα μας αποτρέψει την απειλή που νιώθουμε, θα λύσει το πρόβλημα και θα ξεκαθαρίσει την κατάσταση. Αν τα καταφέρουμε και κάνουμε το σωστό στην συγκεκριμένη περίπτωση τότε οι ήχοι του φόβου φεύγουν και το βάρος φεύγει από την καρδιά. Αυτή την φορά σταθήκαμε τυχεροί!

Τι γίνεται όμως όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια απειλητική κατάσταση που δεν έχουμε ξανασυναντήσει και όταν αυτό που φαινόταν η τελευταία διέξοδος δεν φέρνει αποτέλεσμα; Είναι τότε που όλοι οι δρόμοι είναι κλειστοί ή αδιάβατοι  και τότε που χάνουμε κάθε δυνατότητα ελέγχου. Στο μυαλό μας έρχονται τα πάνω κάτω και ο αρχικός φόβος μετατρέπεται σε απόγνωση, παράλυση και ανημποριά. Καθώς αυτή η φόρτιση διαρκεί, όλα τα αποθέματα μας αναλώνονται με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε κουρασμένοι, αδύναμοι και αποκαρδιωμένοι. Μετά από μια εξαντλητική νύκτα σηκωνόμαστε το επόμενο πρωί με το ίδιο δυσάρεστο αίσθημα ανησυχίας και παραλυσίας. Αν δεν βρούμε μια διέξοδο είμαστε χαμένοι.

Και στις δύο περιπτώσεις αυτό που αισθανόμαστε είναι φόβος! Τί γίνεται όμως αν μετατρέψουμε το φόβο και την απειλή σε πρόκληση; Ο φόβος δίνει την θέση του σε αισιοδοξία και θάρρος, η αδυναμία δίνει την θέση της στην θέληση. Όταν τα καταφέρουμε νιώθουμε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη γι’ αυτά που ξέρουμε και για αυτά που μπορούμε να κάνουμε. Νιώθουμε περήφανοι και ευχαριστημένοι, χαρούμενοι και ίσως ευτυχισμένοι. Αυτό που πριν μας φαινόταν σαν απειλή τώρα αποτελεί μια ευχάριστη πρόκληση.

Όποιος αποκτά κάποιες ικανότητες και μπορεί με τον θαυμασμό και την αναγνώριση των άλλων να αναπτύξει ένα αίσθημα προσωπικής ασφάλειας, αυτός παύει πραγματικά κάποια στιγμή να φοβάται. Μας φθάνει να ξέρουμε πως υπάρχει κάποιος φίλος ή φίλη, μια μάνα, ένας παππούς απλά ένας κοντινός άνθρωπος που μας σκέφτεται και θα κάνει ότι περνά από το χέρι του για να μας βοηθήσει. Ίσως τότε νιώσουμε και το αίσθημα που είναι τόσο δυνατό που μπορεί να υπερνικήσει τον φόβο. Το αίσθημα που επιτρέπει σε κάποιους  να πηδήξουν στην θάλασσα για να σώσουν ένα άνθρωπο, να ορμήσουν στην φωτιά για να σώσουν τον σύντροφο τους, ακόμη και να καρφωθούν στο Σταυρό.

Λίγοι γνωρίζουν ότι αυτό το αίσθημα ονομάζεται Αγάπη!

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Αυτονόμηση ή υπερπροστασία ;

Τα μέλη μιας οικογένειας επιδιώκουν να διατηρήσουν ένα σταθερό εσωτερικό περιβάλλον για να κρατούν τις ισορροπίες τους και να διαφυλάξουν τα όρια και τις αξίες τους. Ταυτόχρονα η οικογένεια εμπλουτίζεται μέσω νέων πληροφοριών που προέρχονται από τα μέλη της για να μπορεί να έλθει σε αρμονία με το εξωτερικό περιβάλλον. Σε τέτοια περίπτωση οποιαδήποτε αλλαγή είναι επιθυμητή.

Οι κλειστές οικογένειες τείνουν να ενοχοποιούν τα μέλη της όταν διαφοροποιούνται και εισάγουν αλλαγές στο σύστημα της. Οποιαδήποτε αλλαγή θεωρείται  απειλή ή κίνδυνος για την ομαλή λειτουργία της. Ως αποτέλεσμα τα μέλη τείνουν να ανατρέψουν οτιδήποτε καινούργιο και να επανέλθουν στην κανονική για αυτούς λειτουργία της. Για να επιτευχθεί οποιαδήποτε αλλαγή πρέπει να αλλάξει η κουλτούρα.

Όταν ο κόσμος, η κοινωνία και η πραγματικότητα δεν είναι σύμφωνα με την δική τους άποψη τα μέλη της οικογένειας ταλαιπωρούνται και ζητούν βοήθεια  να αλλάξουν καταστάσεις τις οποίες θα  προσαρμόσουν στην δική τους άποψη για το πως θα έπρεπε να ήταν ο κόσμος. Μήπως θα πρέπει να αναρωτηθούν αν πρέπει αυτοί να αλλάξουν; Όσο τα μέλη δεν αλλάζουν τόσο πιο πολύ τους δυσκολεύουν οι καταστάσεις.

Πολλοί είναι οι γονείς που στην προσπάθεια τους να βοηθήσουν τα παιδιά τους να αυτονομηθούν τους υπόσχονται μαγείρεμα, καθάρισμα και φροντίδα αλλά και την αμφιβολία ότι ίσως να μην τα καταφέρουν χωρίς αυτούς. Επιπλέον τους προσφέρουν και άφθονες ενοχές λες και η ανάπτυξη του ενήλικα παιδιού τους λειτουργεί ως αρνητικός παράγοντας ύπαρξης νοήματος στην ζωή τους. Μερικές φορές οι ενοχοποιήσεις είναι τόσο δυνατές που ο νέος καθυστερεί το πέταγμα του για να μην κατηγορήσει τους γονείς του για ανεπαρκή αγάπη και προτιμά να βολευτεί στην υποτιθέμενη ανεπάρκεια του. Έτσι οι καταστάσεις στην οικογένεια μένουν ως έχουν.

Απειλή υπάρχει και στις περιπτώσεις που ένα μέλος της οικογένειας διαφοροποιείται ιδεολογικά. Αλλάζει την ιστορία της οικογένειας του, σπάζοντας τους οικογενειακούς μύθους οι οποίοι μέχρι τώρα έμοιαζαν να την προστατεύουν και να διατηρούν τα αυτονόητα.

Αντίστοιχα στην περίπτωση που ένα μέλος της οικογένειας δυσλειτουργεί και ζητά θεραπεία, ένα άλλο μέλος της οικογένειας αναλαμβάνει τον ρόλο της δυσλειτουργίας της. Πολλά παιδιά καταφέρνουν να επιτύχουν σημαντικές αλλαγές σε κάποιο αναπτυξιακό στάδιο φτάνοντας όμως σε ένα στάδιο όπου να μην μπορούν να τις υπερασπιστούν αφού δεν έχουν επεξεργαστεί τις δικές τους προσωπικές δυσλειτουργίες και εμφανίζονται όταν γίνουν και αυτοί γονείς. Κλασικό παράδειγμα νεαρών μητέρων που ενώ κατηγορούσαν με παράπονο τις δικές τους μητέρες φτάνουν να συμπεριφέρονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Όσο πιο νωρίς με ένα εποπτικό τρόπο  δώσουμε πρωτοβουλίες και υπευθυνότητες στα παιδιά μας,  τόσο πιο γρήγορα θα αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, θα διαχειριστούν καλύτερα την απώλεια αποχωρισμού από τους γονείς και θα αντιμετωπίσουν γενναία  δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουν στην εξέλιξη της ζωής τους. Στην αντίθετη περίπτωση θα μεγαλώσουμε παιδιά άβουλα με γονείς που τα κάνουν όλα για αυτά, και θα αντιμετωπίζουν την ζωή μέσα από μια ανώριμη συναισθηματική ματιά καθηλωμένα σε αναπτυξιακά στάδια μικρότερων ηλικιών.

Ας γίνουμε λοιπόν συνοδοιπόροι στην αγωνία, δυσκολία και αδυναμία των παιδιών μας για αυτονόμηση και ας τους συνοδεύσουμε στις όποιες κατακτήσεις ή εισόδους νέων απαιτητικών περιοχών της ζωής τους.

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

DNA και Άνθρωπος

Η ανακάλυψη και αποκρυπτογράφηση του DNA είναι μια από τις μεγαλύτερες συνεισφορές στην επιστήμη του Ανθρώπου. Πολλά βραβεία Νόμπελ έχουν δοθεί σε προσπάθειες που έχουν ως επίκεντρο την έρευνα στην θεραπευτική εφαρμογή του DNA. Πολλοί υποστηρίζουν ότι ακόμη και στην εξέλιξη  ανθρωπιστικών επιστήμων που αφορούν θεραπεία η επιστήμη της μοριακής βιολογίας και γενετικής θα παίξουν σημαντικό ρόλο.

Πολλοί ρωτούν στην θεραπεία: “ Γιατί αισθάνομαι έτσι; Mήπως φταίει το DNA μου;”

Θα μπορούσα να απαντήσω «Ναι βέβαια ησύχασε….» άφησε όλα τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές σου σε ένα υπερσύγχρονο εργαστήριο όπου εκεί επιστήμονες και ερευνητές θα σου υποσχεθούν ριζικές, άμεσες και γρήγορες λύσεις. Εκεί όπου  θα σε αναπτύξουν και θα σε βοηθήσουν να προχωρήσεις με ακρίβεια στα επόμενα σου βήματα. «Πρόσεξε όμως….» Θα πρέπει να αφήσεις έξω από το εργαστήριο την ευθύνη για τις συμπεριφορές του προσώπου σου. Ενός προσώπου που είναι μέλος ομάδας όπου τα μέλη αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους για να μετασχηματίσεις το «όλον» της ύπαρξης σου αλλά και του «άλλου». Με αυτό τον τρόπο δεν θα χρειάζεται να εστιάζεις σε αυτό που κάπως μπορείς να επηρεάσεις!!

Ο άνθρωπος ως πρόσωπο έχει διαδραστική σχέση με τα μέλη ενός συστήματος. Αυτό του δίνει την δυνατότητα να επηρεάζει αλλά και να επηρεάζεται ως μέλος της ομάδας. Επίσης τον καθιστά υπεύθυνο προσωπικά, κοινωνικά αλλά και πολιτικά. Ο άνθρωπος περνά από γενιά σε γενιά μέσα από τις σχεσιακές του αλληλεπιδράσεις και όχι μόνο από DNA.

Ο άνθρωπος συνδέεται ως πρόσωπο με την ομάδα και το κοινωνικό σύστημα όπου μέσω αυτών αναπαράγει κοινωνική και ψυχική οδύνη που  τον οδηγούν μερικές φορές σε δυσλειτουργία. Παράλληλα όμως έχει την δυνατότητα να αντέχει, να ενημερώνεται και τελικά να αναλαμβάνει την ευθύνη που τον καθιστά πολίτη στο συλλογικό του περιβάλλον.

Η ψυχοθεραπεία μέσα στο σύγχρονο κοινωνικό γίγνεσθαι μπορεί να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τον άνθρωπο ώστε να αγωνιστεί για κάτι που να αξίζει. Του ανοίγει τον δρόμο για εξέγερση, ερωτισμό, αναγέννηση και ευχαριστία. Δεν τον αφήνει να χαθεί στο πλήθος αλλά του δίνει φωνές που θα τον απελευθερώσουν ως πολίτη.

Ο άνθρωπος βιώνει απώλειες, οδύνες και βία σε σχέσεις μέσα στο οικείο του περιβάλλον. Καταφέρνει όμως μέσω της ενσυναίσθησης να κάνει τον «άλλον» ενώ πριν ήταν ξένος «οικείον», και να νιώσει ότι «ανήκει».

Ο υπεύθυνος άνθρωπος, ως πρόσωπο DNA, και ως μέλος του συστήματος δεν ζητά ένα αόρατο και απρόσιτο ένοχο , αλλά αναλαμβάνει την προσωπική του ευθύνη για να ζήσει ειρηνικά και ευχαριστιακά μέσα σε ένα διαφοροποιημένο εαυτό.

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.