Εσύ μην μείνεις σ’ αυτά…

Χριστούγεννα!

Δώρα… Φώτα…Στολίδια…Λαμπάκια…Φίλοι…Συγγενείς…

Εσύ μην μείνεις μόνο σ’ αυτά…

Δώσε αγάπη.

Δώσε αγκαλιές για να χορτάσεις την μοναξιά των δικών σου.

Μοίρασε τρυφερότητα σε αγαπημένα πρόσωπα.

Χάρισε τον εαυτό σου για να ανακουφιστούν οι πονεμένοι που βρέθηκαν στον δρόμο σου.

Και τέλος…άνοιξε την προσευχή σου για ότι είναι αυτό που θέλεις να σου δοθεί.

Αυτός έδωσε ζωή.

Αυτός έδωσε φως.

Αυτός έδωσε ελπίδα.

Καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα σε όλους.

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Να θυμάσαι να φύγεις…

Για σένα που αποφάσισες να ζητήσεις βοήθεια…

Αναγνωρίζω το θάρρος σου για να μετακινηθείς από αυτά που σε πιέζουν, από αυτά που σε έχουν κλείσει. Ξεκινάς ένα προορισμό που μόνο εσύ θα καθορίσεις. 

Ένας καλός ψυχοθεραπευτής…

Θα σε βοηθήσει να στηριχτείς στα πόδια σου, για να ζήσεις ελεύθερος. 

Θα σε βοηθήσει να γνωρίσεις τον ευατό σου για να ζήσεις με ασφάλεια.

Θα σε βοηθήσει να ανακαλύψεις την δύναμη που έχεις μέσα σου για να αξιοποιήσεις τα αποθέματα σου.

Θα σε βοηθήσει να επουλώσεις τα τραύματα σου για να κτίσεις ένα υπέρ προσωπικό εαυτό για να πληρωθεί με Αγάπη.

Θα σου επιτρέψει να εκφραστείς όπως θέλεις, να φωνάξεις, να κλάψεις, να παραπονεθείς, να αγανακτήσεις και να ξαλαφρώσεις για να συνδεθείς ξανά με το σώμα σου, τα συναισθήματα και τις επιθυμίες σου.

Όταν θα φύγεις δεν θα είσαι ο ίδιος….Ο χρόνος που έχεις επενδύσει για την ψυχοθεραπεία σου, θα σε έχει δυναμώσει. Θα σε βάλει στην θέση του παρατηρητή όπου θα έχεις το χρόνο να αναστοχαστείς τις συμπεριφορές και τα συναισθήματα σου. Δεν θα είσαι ο ίδιος…Θα έχεις βάλει τα όρια σου απέναντι σε όσους δεν έχουν ακόμη καταλάβει ότι ενηλικιώθηκες.

Να θυμάσαι όμως να φύγεις…

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Τι λες;

Λες δεν έχεις χρόνο….

Λες η ζωή είναι μικρή….

Η ζωή όμως σου χαρίστηκε, απλώθηκε στα πόδια σου.

Τι λες;  

Θα ζήσεις αυτά που σε συγκινούν ή θα τα σκορπίσεις και θα τα κρύψεις;

Θα σηκωθείς τα δύσκολα πρωινά ή θα σε βρουν τα βαρετά απογεύματα;

Θα ζήσεις τις στιγμές που θεωρείς ότι δεν αξίζουν ή θα αρχίσεις να μετράς αντίστροφα;

Θα αρχίσεις να πράττεις ή θα αφήσεις  τις στιγμές να περνούν χωρίς να το καταλάβεις;

Τι λες; Θα ζήσεις το δώρο που σου χαρίστηκε;

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Λουλούδια στο μυαλό μας.

Όλοι μας τους γνωρίζουμε…Αυτούς που θα μας κρίνουν, αυτούς που θα ασχοληθούν με την ζωή μας και όχι την δική τους. Αυτούς που θα ασχοληθούν με τις δυσκολίες μας, χωρίς να ασχοληθούν με τις δικές τους συναισθηματικές δυσκολίες. Αυτούς που θα σχολιάσουν το ντύσιμο μας, τα σπυράκια στο πρόσωπο μας, το λίπος γύρω από την περιφέρεια μας, ακόμα και τον τρόπο που μιλούμε, βάζοντας μας ταμπέλες….Αυτός είναι έτσι…. Αυτή είναι έτσι…Ακόμα και αυτούς που έχουν άποψη τί είναι καλύτερο για εμάς  και πως πρέπει να πορευθούμε στην ζωή, αγνοώντας την αυτό -αναφορικότητα μας αλλά και την δική τους ασχήμια που εισβάλει στην ψυχή τους.

Γνωρίζουμε όμως και τους άλλους….Αυτούς, που με το χαμόγελο τους θα μας φτιάξουν την διάθεση και θα νιώσουμε όμορφα για τον εαυτό μας. Αυτούς, που με το γλυκό τους λόγο φυτεύουν λουλούδια στον ψυχή και στο μυαλό μας για να ξεκουράζεται. Αυτούς, που με το βλέμμα τους θα αγνοήσουν κάθε εξωτερική ατέλεια, και θα μας παρηγορήσουν στις όποιες φοβίες, ανασφάλειες και κόμπλεξ που πιθανόν να έχουμε. Αυτούς που μας θυμίζουν με την παρουσία τους πως να είμαστε ευγνώμονες για αυτά που έχουμε και πως η ζωή είναι μία ευχαριστία!

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Προλαβαίνεις να ζήσεις.

Το θαύμα της ζωής βιώνεις και σήμερα …ξύπνησες….ζεις… υπάρχεις.

Άνοιξε τα μάτια στον Δεκέμβρη που σε βλέπει… στον δικό σου Δεκέμβρη.

Τον Δεκέμβρη που μόνο αυτός έχει μένει. Το Φθινόπωρο, η Άνοιξη, το Καλοκαίρι έφυγαν. Άφησε τα πίσω. Συγχώρεσε και προχώρα.

Δεν ξέρεις τι θα φέρει ο Δεκέμβρης, δεν μπορείς να εγγυηθείς για το αύριο.

Μπορείς όμως να τον ζήσεις χωρίς το χθες, χωρίς αυτά που δεν χρειάζονται να υπάρχουν πια.

Προλαβαίνεις να ζήσεις, να ευχαριστήσεις να δοξολογήσεις.

Καλό μήνα συνταξιδιώτες μου.

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Ένα εσωτερικό ταξίδι ο εαυτός.

Εσύ ποιος είσαι; Αυτός που σου είπαν οι γονείς σου, οι φίλοι σου, οι γύρω σου; Ή μήπως ένας ξεχωριστός και διαφορετικός άνθρωπος;

Ξοδεύεις ώρες για να ερμηνεύσεις τις αντιδράσεις και συμπεριφορές των ανθρώπων γύρω σου, σημαντικών και μη. Συγχύζεσαι, πληγώνεσαι και προσβάλλεσαι. Kαθορίζεις την προσωπική σου αξία βάζοντας ως κριτήριο τι σκέφτονται οι άλλοι για σένα, τι γνώμη έχουν για σένα. Ξοδεύεις ενέργεια με το να παρουσιάζεις μια εικόνα που θα είναι αποδεκτή στους γύρω σου, εστιάζοντας σε επιφανειακές πλευρές του εαυτού σου και αγνοώντας ποιός πραγματικά είσαι. Χάνεις την επαφή με τον εαυτό σου.

Άνθρωπε μου…

Στρέψε το φακό της ζωή σου προς τα μέσα. Δες ποιος είσαι και αποδέξου τα προτερήματα σου αλλά και τις αδυναμίες σου. Ησύχασε, παρατήρησε, αποστασιοποιήσου από την εικόνα που έχεις εγκλωβιστεί, φορτωμένος με χαρακτηρισμούς και ταμπέλες. Άκου τον εαυτό σου, χωρίς να τον κρίνεις αλλά να τον συντροφεύσεις σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας.

Ο δρόμος δεν είναι εύκολος, ούτε σύντομος. Θα σε φέρει αντιμέτωπο με πλευρές που δεν θες να παραδεχθείς, πλευρές δυσάρεστες και ίσως άγνωστες μέχρι τώρα. Θα σε βοηθήσει όμως να έλθεις σε ειρήνη με τον εαυτό σου, να τον καταλάβεις να τον αποδεχτείς έτσι όπως είναι και όχι όπως θα ήθελες να είναι.

Γνώρισε κάθε πτυχή της προσωπικότητας σου. Ποιες είναι οι ανάγκες σου, τα θέλω σου; Μεριμνάς για την ψυχική, σωματική και πνευματική σου υγεία; Φρόντισε να βιώνεις τα μικρά απλά καθημερινά πράγματα, με ανθρώπους γύρω σου που σε νοιάζονται, σε στηρίζουν, σε βοηθούν να εξελιχτείς  αλλά και αυτούς που χαίρονται με την χαρά σου και σε αγαπούν για αυτό που πραγματικά είσαι.

Θυμήσου ότι η αγάπη για τον εαυτό σου είναι προϋπόθεση για να μπορέσεις να αγαπήσεις τους άλλους γύρω σου ουσιαστικά και αληθινά.

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Συνοδεία στην οικογένεια.

Όλοι μας τα τελευταία χρόνια έχουμε γίνει μάρτυρες  των πολλών αλλά και γρήγορων αλλαγών στους κοινωνικούς , πολιτισμικούς και οικονομικούς τομείς που επηρεάζουν άμεσα την λειτουργία και την οργάνωση της οικογένειας.

Θεσμικές αξίες, ιδέες και παραδόσεις, ενώ μένουν δια μέσω του χρόνου οι ίδιες, τουλάχιστον ονομαστικά, η σημασία τους μπορεί να διαφοροποιείται. Έτσι έχουμε θεσμούς που καθίστανται ανεπαρκείς εφόσον πλέον δεν μπορούν να επιτελέσουν το έργο για το οποίο προορίζονταν.

Αυτό ισχύει και για την οικογένεια  ως αξία και θεσμό. Η οικογένεια δεν είναι ένας αμετάβλητος θεσμός. Η δομή της οικογένειας συγκροτείται ως αντανάκλαση των αξιών που κυριαρχούν στους κόλπους της κοινωνίας που ζούμε. Είναι λοιπόν αναγκαίο οι σχέσεις στο εσωτερικό και εξωτερικό της δομής της οικογένειας να επαναπροσδιορίζονται για να μπορεί να ανταποκρίνεται στην κοινωνική λειτουργία που τις ανατίθεται. Οι διαδικασίες αυτές μπορεί να προκαλέσουν αντιστάσεις, να γίνουν πηγή συγκρούσεων, ίσως ακόμη και παθογόνων αμυντικών αντιδράσεων. Πολλές φορές μπροστά σε εντάσεις, και αστάθειες τα μέλη της δυσκολεύονται να προσαρμοστούν.

Σήμερα ο αριθμός των μελών που απαρτίζουν την οικογένεια μικραίνει όλο και περισσότερο λόγω της μείωσης των γεννήσεων. Οι οικογενειακοί δεσμοί αδυνατούν συνεχώς και υπάρχει μία τάση εξασθένισης των δεσμών και των σχέσεων έξω από το στενό οικογενειακό περιβάλλον . Τα παιδιά ζουν περισσότερο καιρό με τους γονείς τους, αρνούμενοι να αναλάβουν την ευθύνη της ενεργό ζωής. Οι περισσότερες δραστηριότητες των μελών της οικογένειας γίνονται έξω από το σπίτι και έτσι οι οικογενειακές σχέσεις συρρικνώνονται. Η κοινωνικοποίηση της οικογένειας συντελείται  περισσότερο στο σχολείο ή από ομάδες συνομήλικων. Τα παιδιά ζητούν την αυτονόμηση και την εξατομίκευση τους από όλο και μικρότερη ηλικία και έτσι έχουμε αποδυνάμωση των οικογενειακών θεσμών. Κατά συνέπεια η πυρηνική οικογένεια έρχεται σε αντίθεση με την εκτεταμένη οικογένεια.

Οι οικογενειακές σχέσεις έχουν επίσης αλλάξει. Οι παραδοσιακές δεσμεύσεις και οι ρόλοι που αποδίδονταν στα δύο φύλα έχουν αλλάξει.  Οι σχέσεις ανάμεσα στα ζευγάρια  είναι πιο ισότιμες και εξισορροπημένες έτσι η επιβολή, η εξουσία αλλά και η οικονομική συμμετοχή στις ανάγκες της οικογένειας δεν αποτελούν αποκλειστικότητα των ανδρών. Μέσα στη οικογένεια έχουμε τις σχέσεις ανάμεσα στο ζευγάρι και τις σχέσεις που διατηρούνται ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά. Αυτές οι οικογενειακές σχέσεις έχουν άμεσες συνέπειες στο πως επιλύουν τα προβλήματα της καθημερινότητας, όπως και πώς υποστηρίζουν και αλληλοβοηθούν ο ένας τον άλλον.

Τα πιο πάνω παραπέμπουν σε ένα νέο ριζικό επαναπροσδιορισμό των σχέσεων σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας ιδίως στις σχέσεις συμπαράστασης αφού υφίστανται ένα νέο μετασχηματισμό των δομών που στηρίζουν τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια. Φαίνεται ότι η διαφορετικότητα στο θεσμό της οικογένειας είναι ο κανόνας. Είμαστε μπροστά σε διαφορετικούς παράγοντες αλλά όχι αντιφατικούς. Παρόλο που οι λειτουργίες της οικογένειας αντανακλούν τους κοινωνικο-πολιτιστικούς προσανατολισμούς η κατάσταση του όρου ως «καταφύγιο» την προσκαλεί σε ένα ρόλο που δεν μπορεί να εκπληρώσει.

Ο ρόλος των  δημόσιων  συστημάτων για προσωπική προστασία και στήριξη συνεχώς αποδυναμώνεται. Απέναντι στα προβλήματα της αυτονομίας, της ανεξαρτησίας η οικογένεια γίνεται συνεχώς λιγότερο εξοπλισμένη για διαγενεϊκή αλληλεγγύη για την είσοδο των νέων στην ενεργό ζωή, καθώς και την στήριξη των μεγαλύτερων μελών της.

Το ζητούμενο είναι να αναζητήσουμε στήριξη στους κόλπους της οικογένειας και να αναπτύξουμε την ικανότητα της  να ενεργοποιεί την ατομική βοήθεια μέσα σε αυτήν. Οι ρυθμοί στους οποίους παράγονται οι αλλαγές στην εσωτερική δομή της οικογένειας αλλά και στους κόλπους της κοινωνίας είναι αυτό που πρέπει να στηρίξουμε και να συνοδεύσουμε την οικογένεια στις οποιεσδήποτε εντάσεις και συγκρούσεις.

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Θα ζεις ή θα υπάρχεις;

Η καθημερινή πάλη με τον εαυτό σου είναι μία στάση ζωής για δοξολογία και ευχαριστία. Είναι η κάθε μέρα που είσαι ζωντανός!!

Είναι η ζωή που ζεις  αλλά δεν μετανιώνεις.

Είναι η βαθιά αναπνοή σου, που ρουφάει την κάθε στιγμή που σου χαρίζεται.

Ξέρεις ότι κάποιοι δεν αντέχουν την αλήθεια, αλλά εξακολουθείς να είσαι ειλικρινής.

Ξέρεις ότι κάποτε θα πέσεις, θα πιάσεις πάτο, αλλά  στο τέλος θα ζήσεις μαθαίνοντας από τα λάθη σου.

Βλέπεις τους πιο μεγάλους σου και λες, έχω χρόνια εγώ…

Το θέμα είναι να αρχίσεις.

Το θέμα είναι να πεις: “Θέλω να ζήσω»

Ζήσε άνθρωπέ μου,  για να παρασύρεις και άλλους αγαπημένους σου στο δώρο της ζωής, είτε κοντά σου είτε μακριά σου.

Τι λες; Θα ζήσεις; ή απλώς θα υπάρχεις;

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Μήπως να το πάρω απ΄την αρχή;

Έφτασες στα όρια σου…Λες και έπρεπε να αποδείξεις ότι αντέχεις.

Παραιτήθηκες…Λες και δεν μπορούσες να πάρεις μια ανάσα.

Λύγισες…λες και δεν μπορούσες να φροντίσεις τον εαυτό σου.

Έχασες τις σχέσεις σου… Λες και δεν μπορούσες να τις προστατεύσεις πριν χρειαστεί να πολεμήσεις για αυτές.

Σκέψου… το μυαλό μας είναι χάος, μάθαμε στην φθορά, στην υπερκόπωση και την εξάντληση.

Δεν είναι πόσο θα αντέξεις, δεν είναι να ζεις στα άκρα, δεν είναι να σε ποδοπατούν λόγω έλλειψης ορίων.

Είναι να μάθεις να εκτιμάς αυτά που έχεις σήμερα στην ζωή σου, είναι να σέβεσαι την ζωή.

Ο χρόνος περνά και εσύ ξυπνάς και τα παιδιά σου έχουν ήδη μεγαλώσει , έχουν φύγει.

Ο χρόνος περνά και λείπουν οι άνθρωποι που ήθελες να ζητήσεις συγνώμη.

Ο χρόνος περνά και εσύ ρωτάς … Έζησα; Πως έζησα; Είμαι ο άνθρωπος που ήθελα να γίνω;

Μήπως να το πάρω απ’ την αρχή;

Μη φοβάσαι. Υπάρχει ακόμη χρόνος…

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Τα καλά παιδιά!

Αυτές τις ψυχές που δεν θέλουν να δυσαρεστήσουν κανένα, είναι πάντα πρόθυμοι και εξυπηρετικοί, συνήθως δεν ζητάνε τίποτα και δυσκολεύονται να πού όχι, όλοι τις γνωρίζουμε. Είναι τα «καλά παιδιά».

 Μα πως να μην είναι τα «καλά παιδιά», πώς να πουν όχι  αφού αποσιωπούν τα πραγματικά τους συναισθήματα; Πως να πουν όχι αφού θα παραιτηθούν από τη ειλικρίνεια στις σχέσεις τους και θα τους καταβάλει ο φόβος της απόρριψης και της κριτικής; Τα «καλά παιδιά» φέρονται  με τέτοιο τρόπο που δεν θα τους φέρουν αντιμέτωπους με τον εσωτερικό θυμό που νιώθουν ή τον φόβο της πιθανής  κριτικής ή  απόρριψης των άλλων.

Όλοι έχουμε συναντήσει κάποια «καλά παιδιά» ,τους αναγνωρίζουμε, τους συμπαθούμε, και ίσως κάποτε να τους εκμεταλλευόμαστε. Τι συμβαίνει όμως με αυτά τα άτομα; Η υπερβολική καλοσύνη αυτών των ανθρώπων στέκεται εμπόδιο για την προσωπική τους ευχαρίστηση και την ανάπτυξη υγειών σχέσεων. Χτυπούν την πόρτα του ψυχοθεραπευτή γνωρίζοντας ότι δυσκολεύονται να εκφράσουν τις πραγματικές τους επιθυμίες και ανάγκες. Σκέφτονται ότι «έχουν κουραστεί», «δεν αντέχουν πλέον να δίνουν»,  έχουν ένα θλιμμένο βλέμμα αφού επιλέγουν να καταπιέζουν τον εαυτό τους ανεξαρτήτως του προσωπικού κόστους. Πολλές φορές αναπτύσσουν και άλλες ψυχολογικές διαταραχές όπως κατάθλιψη, άγχος, ψυχοσωματικά συμπτώματα ακόμα και εξαρτήσεις των οποίων τα συμπτώματα λειτουργούν ως δικαιολογίες για την δυσκολία τους να πουν όχι.

Αν είσαι και εσύ ένα «καλό παιδί» και έχεις στερέψει με το να λες συνέχεια ναι, φρόντισε τον εαυτό σου. Θυμήσου ότι η υπερβολική καλοσύνη ποτέ δεν φέρνει τα αποτελέσματα που θες στις σχέσεις σου και ούτε δημιουργεί αποδοχή άνευ όρων από τους άλλους.

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.