Μην κρύβεις την αλήθεια…

Αν είναι να ζήσεις σε μια πολιτισμένη κοινωνία θα πρέπει φυσικά να φέρεσαι σωστά. Αυτό ίσως σημαίνει να φοράς ωραία ρούχα, να συμπεριφέρεσαι κόσμια, να είσαι πολιτισμένος και ευγενικός, να χαμογελάς να μην είσαι επιθετικός και φυσικά θα πρέπει να ακούς τους άλλους. Όλα αυτά σου χρειάζονται για να επιβιώσεις σε ένα πλαίσιο και  χώρο όπου υπάρχουν κανόνες, νόμοι και όρια για να είσαι γενικά αποδεκτός.

Βαφτίζεις λοιπόν όλα αυτά, με ένα όνομα προσωπικότητας που σου ταιριάζει και το χρησιμοποιείς για να μάθεις τον εαυτό σου. Ενός εαυτού που γνωρίζεις πολύ λίγα. Ενός εαυτού που ακόμη όλα τα υπόλοιπα κομμάτια δεν τα έχεις γνωρίσει. Κάπου μέσα σου όμως γνωρίζεις ότι όλα αυτά είναι μόνο ένα κομμάτι από αυτά που γνωρίζεις για σένα. Μην κρύβεις την αλήθεια…

Η προσωπικότητα  λοιπόν που έχεις φτιάξει για σένα, ταυτίζεται με την εικόνα που εσύ βγάζεις προς τα έξω. Δηλαδή την  αυτό-εικόνα  που συνειδητά νομίζεις ότι είσαι. Μια εικόνα της εποχής, μια εικόνα που παρουσιάζεις στους  άλλους και μια  εικόνα που συνειδητά χρησιμοποιείς σαν  μέσο για να επικοινωνήσεις με τους άλλους.

Τι γίνεται όμως με τον εαυτό μέσα σου; Είσαι έτοιμος να τον αντιμετωπίσεις και να τον γνωρίσεις; Μήπως είσαι ικανοποιημένος με αυτά που παρουσιάζεις στα ΜΚΔ όπως Facebook και Instagram; ή μήπως παρουσιάζεις αυτά που θα ήθελες να είσαι και θα ήθελες να έχεις; Μήπως  παρουσιάζεις αυτά που θέλεις για να μην μάθεις ποιος πραγματικά είσαι;

Ξέρω ότι η απάντηση δεν είναι εύκολη….Αξίζει όμως τον κόπο να την βρεις.

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Ελλείψεις.

Πολύ συχνά σε διάφορα εξελικτικά στάδια της ζωής μας, καλούμαστε να προσαρμοστούμε στα διάφορα πλαίσια στα οποία κινούμαστε, και βρισκόμαστε αντιμέτωποι  με νέες  κοινωνικές καταστάσεις στην  οικογένεια μας, στο κοινωνικό μας περίγυρο, στην αποχώρηση μας από το πατρικό μας σπίτι, στον γάμο μας, στην ανατροφή των παιδιών μας αλλά και στις κρίσεις στην καθημερινή μας ρουτίνα.

Προχωρώντας συνειδητοποιούμε ότι  πολλές φορές έχουμε ελλείψεις οι οποίες προέρχονται από την οικογένεια μας και το κοινωνικό μας περιβάλλον. Μερικά παραδείγματα είναι η έλλειψη μητρικής τρυφερότητας εάν η μητέρα έριχνε το βάρος κάπου που ήταν υποχρεωμένη,  η καταπίεση έκφρασης συναισθημάτων, ακόμα και  η έλλειψη του πατέρα που έλειπε πολλές ώρες στην δουλειά. Όλα αυτά δημιουργούν δυσκολίες στις ανθρώπινες σχέσεις με αποτέλεσμα να γίνονται λιγότερο απολαυστικές.

Μεγαλώνοντας προσπαθούμε να καλύψουμε αυτές τις ελλείψεις αναζητώντας υποκατάστατα σε διάφορες μορφές κοινωνικής συναναστροφής. Υπάρχει μια έντονη ανάγκη για τρυφερότητα και στήριξη που σαν παιδί στους περισσότερους ήταν δεδομένες από τους γονείς, σε αντίθεση με τον ενήλικα που δυσκολεύεται να  εκφράσει αυτή την ανάγκη. Ως ενήλικες αναζητούμε να καλυφθούν αυτές οι ελλείψεις μπαίνοντας σε σχέσεις, χωρίς όμως να μπούμε στην διαδικασία να σκεφτούμε ότι υπάρχουν όρια ως προς τι μπορεί να παραχωρήσει ο άλλος χωρίς να  πάρει κάτι εις αντάλλαγμα.

Για να καλύψουμε όμως αυτές τις ελλείψεις θα πρέπει πρώτα να έχουμε επίγνωση των ελλείψεων αυτών. Αν π.χ ένα άτομο έχει μάθει να κρύβει τα προβλήματα του ακόμα και  από τον ίδιο του τον εαυτό  και δεν έρχεται σε επαφή με αυτή την καταπιεσμένη του ανάγκη δεν θα μπορέσει να αναγνωρίσει τους τρόπους με τους οποίους οι κρυμμένες δυσκολίες μπορούν να ενσωματωθούν στην καθημερινή του ρουτίνα. Ένας δεύτερος παράγοντας είναι όταν τα ήδη καταπιεσμένα προβλήματα εμπλέκονται σε μια δημιουργική σχέση. Π.χ τα άτομα που προστάτευαν τον εαυτό τους  για να μην πληγωθούν στα παιδικά τους  χρόνια απομονώνουν τον εαυτό τους  και δείχνουν δυσπιστία στην διάρκεια των σχέσεων τους.

Στα πιο πάνω το άτομο όχι μόνο θα πρέπει να αναγνωρίσει την πηγή της έλλειψης και να έλθει σε επαφή με τις καταπιεσμένες του ανάγκες αλλά πάνω απ’ όλα να μάθει πως να αναγνωρίζει και να νικά τα εμπόδια στην επικοινωνία μέσα στα πλαίσια στα οποία κινείται. Ως αποτέλεσμα το άτομο θα βοηθηθεί να κερδίσει κάποιο σημαντικό κομμάτι της ζωής του και να δώσει ένα καινούργιο νόημα, σ’ αυτό που έχασε σε προηγούμενο στάδιο της ζωής του.

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Πετυχημένες σχέσεις.

Βλέπουμε στα ΜΚΔ ότι υπάρχει ένα έντονο ενδιαφέρον για την δυστυχία , την αποτυχία και την προδοσία όταν πρόκειται για σχέσεις ζευγαριών ιδίως επωνύμων. Διαβάζοντας λοιπόν προσπαθούμε να πάρουμε πληροφορίες για να μάθουμε τι είναι αυτό που εξασφαλίζει την επιτυχία  στις σχέσεις προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να ενισχύσουμε την αυτοπεποίθηση μας, νιώθοντας και λιγάκι ζήλια. Διαβάζοντας για κάποιον που θεωρούσαμε τυχερό να περνά δύσκολες στιγμές στην σχέση του, κατά κάποιο τρόπο η δική μας δυστυχία μειώνεται και αρχίζουμε να αισθανόμαστε κάπως ανώτεροι. Ως συνέπεια αυξάνεται η αίσθηση μας για την αποτυχία του κόσμου και συνεχίζοντας να τροφοδοτούμε τον εαυτό μας με ζήλια, δεν αντιλαμβανόμαστε ότι μειώνονται οι πιθανότητες μας για περισσότερη πληρότητα.

Μελέτες που έχουν γίνει σε ζευγάρια της ηλικίας των 40 ετών (Roger Hounsden & Cloe Goodchild) αναδύονται μερικά χαρακτηριστικά που φαίνεται να έχουν εδραιώσει τις σχέσεις που πήγαιναν ιδιαίτερα καλά. Τα ζευγάρια αυτά μοιράζονταν μεταξύ τους ζεστασιά, τρυφερότητα και αφοσίωση. Γνώριζαν πολύ καλά ότι η σκληρή πρόκληση, η αντιπαράθεση και ο φόβος παραμόνευε πάντα στην σχέση τους με κίνδυνο η σεξουαλική απόλαυση και διασκέδαση τους να χαθούν. Διατηρούσαν όμως την παιδικότητα τους που πολλοί από εμάς έχουμε κρυμμένη και συνέχιζαν να εμπιστεύονταν ο ένας τον άλλο.

Όλοι συμφωνούσαν ότι τα ψηλό επίπεδο αφοσίωσης είναι σημαντικό κομμάτι στις πετυχημένες σχέσεις. Επίσης η μονογαμική σχέση θεωρούνταν από όλους σημαντική, όχι φυσικά σαν μια ηθική υποχρέωση που γαλουχήθηκε από την πατριαρχική τους οικογένεια, ούτε από τον φόβο της απώλειας του συντρόφου τους, αλλά επειδή ήταν δική τους ελεύθερη επιλογή.

Σχεδόν όλοι ήταν αντίθετοι στον τυπικό γάμο αφού πίστευαν ότι η πραγματική τους αφοσίωση θα μπορούσε να υποστεί πλήγμα από μια τυπική σύμβαση. Αυτά τα ζευγάρια επαναπροσδιόριζαν καθημερινά την λατρεία που είχαν ο ένας για τον άλλο.

Στη ερώτηση λοιπόν πως ένα ζευγάρι μπορεί να πετύχει μια σωστή σχέση σε μια κοινωνία όπου υπάρχει μεγάλη απογοήτευση, τόση σύγχυση στους ρόλους του άνδρα και της γυναίκας, και της ανατροφής των παιδιών, τα ζευγάρια αυτά υποστήριξαν το ρόλο της σεξουαλικότητας και της ερωτικής εμπειρίας, την αντιμετώπιση της ζήλειας  και των συγκρούσεων ως κίνητρο τονωτικό για όσους φυσικά μπορούν να την αντέξουν, εμπειρίες που δίνουν πνευματική διάσταση στις σχέσεις τους.

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Να ξέρεις πως μπορείς…

Να ξέρεις αγαπημένη μου, πως μπορείς να πας και να προχωρήσεις μπροστά… Πως μπορείς να ονειρευτείς. Να ξέρεις πως είσαι ευλογημένη…Μερικές φορές μπορεί να νιώθεις ότι αμφιταλαντεύεσαι, ότι θα πέσεις, μερικές φορές δεν θα είσαι σίγουρη για τις αποφάσεις σου, θα σαστίσεις μπροστά σε καινούργιες προκλήσεις και προσκλήσεις. Μην ξεχνάς…όλα αυτά είναι για να σε βοηθήσουν να πας μπροστά.

Να αντιστέκεσαι σε οτιδήποτε η οποιονδήποτε που με ψέματα θα σε εμποδίσει από το να ακούσεις να δεις και να βιώσεις το διαφορετικό. Αυτό το διαφορετικό που εσύ μόνο ξέρεις, αυτό δηλαδή που διψά και αναζητά η ψυχή σου.

Η πνευματική ζωή σε καλεί για να ζήσεις την σοφία της,  να σου ανοίξει μονοπάτια που θα σε οδηγήσουν σε δρόμους αιώνιους για  να γίνει η ψυχή σου γαλήνια και φωτεινή.

Γύρνα την πλάτη σε αυτούς που σε χλευάζουν επειδή είσαι ανατρεπτική, χαρούμενη και δεν συμβιβάζεσαι. Δεν συμβιβάζεσαι με το παραπέταμα και  την κατάληξη που ονομάζεται ρουτίνα, αλλά ορθώνεις το πνεύμα σου που ακτινοβολεί και αντιστέκεται στον βαρετό δρόμο που εσύ θα επιλέξεις να κάνεις λαμπερό και ακτινοβόλο.

Μπορεί να είσαι μεγάλη  να χτυπήθηκες και να πληγώθηκες ή μπορεί να είσαι νεότερη και έτοιμη να ριχτείς σε καινούργιες περιπέτειες. Ότι και να’ σαι μην ξεχνάς να στέκεσαι όρθια και με πάθος μπροστά στην ζωή. Μην ξεχνάς να φροντίζεις την ψυχή σου, το μυαλό  και το σώμα σου…είναι ο ναός σου. Να αγαπάς την πατρίδα σου… στον τόπο σου θα βρεις την δύναμη να υλοποιήσεις με αποφασιστικότητα το όραμα σου.

Γίνε γυναίκα που με την σοφία της  θα έχει την ικανότητα να διατηρεί την φλόγα ζωντανή αλλά και σιγανή όταν πρέπει.

Γίνε η γυναίκα που θα διαλέξει με ενέργεια να  κάνει την ζωή της μεγαλύτερη και όχι μικρότερη.

Γίνε η γυναίκα που αγαπά…

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Επιλογή σου να δείξεις σεβασμό…

Ως παιδί ζητούσες να κερδίσεις την αγκαλιά τους, για να νιώσεις σημαντικός και πολύτιμος αλλά δεν την είχες.

Ως παιδί ζητούσες το «μπράβο» από τον πατέρα σου αλλά δεν το άκουσες ποτέ.

Ως παιδί ζητούσες την δεδομένη μητρική  αγάπη αλλά αυτή την έδινε σταγόνα, σταγόνα. Ποτέ δεν ήταν αρκετή.

Ως παιδί ζητούσες  την προσοχή τους, την τρυφερότητα τους…Διψούσες για αγάπη, φροντίδα και ενθάρρυνση. Προσπαθούσες να εξηγήσεις και να δώσεις νόημα σε συμπεριφορές ακατανόητες και ανεξήγητες για σένα. Στο κάτω κάτω είναι γονείς σου, δεν είχες επιλογή, δεν τους διάλεξες εσύ.

Σήμερα αναρωτιέσαι, τί κάνεις λάθος, σήμερα αναρωτιέσαι αν δεν προσπαθείς αρκετά.

Αναρωτιέσαι, που έκρυβες όλο αυτόν τον θυμό, πως μπλέκεις με συντρόφους, που αδιαφορούν και τσιγκουνεύονται την τρυφερότητα και τα συναισθήματα τους.

Σήμερα  όμως δεν είσαι παιδί. Έχεις επιλογή…

Επιλογή να φροντίσεις την σχέση, να την αναδείξεις, να την αγκαλιάσεις. Επιλογή να μην κατηγορείς δεξιά και αριστερά, επιλογή να μην χάσεις τον εαυτό σου, επιλογή να μην την μολύνεις με ψέματα και απιστία.

Επιλογή σου να δείξεις σεβασμό απέναντι στην επιλογή σου.

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Xωράνε παντού και δεν χωράνε πουθενά.

Μεγαλώνεις το παιδί σου για να βγάλεις στο κόσμο ένα υπέροχο άνθρωπο. Δεν χρησιμοποιείς τις λέξεις πρέπει και μη αλλά κάνεις ερωτήματα που θα το βοηθήσουν να βρει τις δικές του απαντήσεις. Δεν το βάζεις μπροστά από την τηλεόραση ούτε του δίνεις το κινητό  για να ηρεμήσει αλλά το κρατάς κοντά σου για να συμμετέχει στην καθημερινή ρουτίνα του σπιτιού και αφιερώνεις ποιοτικό χρόνο μαζί του, διαπαιδαγωγώντας το μέσα από το παιγνίδι.

Δεν θες ένα τέλειο παιδί, θες ένα ευτυχισμένο παιδί. Το ξέρεις ότι δεν είναι για πάντα…Οι ευκαιρίες που έχετε για να περάσετε χρόνο μαζί δεν θα ξαναγυρίσουν. Μεγαλώνει μέρα με την μέρα. Μάθε το να κυνηγάει τα όνειρα του, ότι είναι εντάξει να κάνει λάθη και μπορεί να μάθει από αυτά. Μάθε το να είναι ευγνώμων, μάθε το στη δοξολογία…

Το δώρο που σου χαρίστηκε μην το βάλεις σε καλούπια, αυτά που εσύ έχεις φορτωθεί και σε δυσκολεύουν. Δεν υπάρχει πεπατημένη οδός. Άφησε το παιδί σου να σου δείξει τον δικό του δρόμο, άφησε το να γίνει ο καλύτερος του εαυτός.

Το παιδί σου γνωρίζει ότι χωράει παντού αλλά και ότι δεν χωράει πουθενά.

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Μια θλιβερή διαπίστωση…

Εδώ και πολύ καιρό  ασχολούμαστε με  την προσπάθεια να βελτιώσουμε το κλίμα, να βελτιώσουμε αυτό που λέμε αλλαγή στη δυναμική της σχολικής τάξης έτσι ώστε να αυξάνονται τα κίνητρα και η ευχαρίστηση μέσα σε αυτήν, όχι μόνο των μαθητών όπου η  συντριπτική πλειοψηφία των παιδιών, και ειδικά αυτών στην εφηβεία υποφέρουν στις σχολικές τάξεις , αλλά κατ’ αρχάς των ίδιων των εκπαιδευτικών που προφανώς έχουν πολλές ικανότητες και αγάπη για αυτό που κάνουν και οι οποίοι είναι άνθρωποι που ενώ έχουν ξεκινήσει με άλλα όνειρα, , υποφέρουν από την επένδυση στην δουλειά τους με ψυχοσωματικά προβλήματα και δείχνουν σημάδια σωματικής, ψυχικής κόπωσης και εξάντλησης.

Η κοινωνία εξελίσσεται τεχνολογικά, η δυνατότητα που δίνεται για μάθηση στα παιδιά εκτός σχολείου αποκτά όλο και μεγαλύτερη γοητεία και μαγεία μέσω της τεχνολογίας και των δραστηριοτήτων που προσφέρουν οι γονείς έξω από το σχολείο π.χ μουσική, τέχνη αθλητισμό κτλ.  Όλα αυτά όμως, συγκλείνουν  στο να γίνεται το  σχολείο ολοένα και λιγότερο ευχάριστο με αποτέλεσμα αυτή η ενέργεια και το φυσικό ένστικτο για γνώση και  μάθηση να μην  ικανοποιείται στο χώρο του σχολείου. Έτσι  πολλά παιδιά καταφεύγουν να εκφράζουν αυτή την βαρεμάρα, την έλλειψη ενδιαφέροντος και την έλλειψη κινήτρων σε συμπεριφορές «τύπου ΔΕΠΥ», όπως να βαριούνται, να σηκώνονται από τις καρέκλες την ώρα του μαθήματος, να τεντώνονται, να πετούν χαρτάκια, να κάνουν χιούμορ, να πετούν διάφορα ειρωνικά σχόλια, πολλές φορές να βρίζουν και να γίνονται πολύ ασεβής απέναντι στον εκπαιδευτικό αλλά και στους συμμαθητές τους. Υπάρχει όμως και  μια άλλη μερίδα παιδιών που το δικό τους οικογενειακό αξιακό  σύστημα δεν  επιτρέπει τέτοιου είδους συμπεριφορές, δεν επιτρέπει την επίθεση, δεν επιτρέπει την έκφραση προς τα έξω, με αποτέλεσμα αυτά τα παιδιά να εκδηλώνουν συμπεριφορές απόστασης, μελαγχολίας και ψυχοσωματικά άλγη, όπως πόνους στην κοιλιά και πονοκεφάλους.

Αν μπορούσαμε να αλλάξουμε σαν κοινωνία , αν μπορούσαμε να αλλάξουμε το  εκπαιδευτικό σύστημα, αν μπορούσαμε να αλλάξουμε την ατμόσφαιρα στην τάξη όπου εκεί υπάρχουν «παιδιά με ή χωρίς μαθησιακές δυσκολίες», αυτό θα βοηθούσε στην διαμόρφωση ενός κλίματος, στην δημιουργία μιας διαδικασίας μάθησης και στη δημιουργία μιας σχέσης περισσότερου σεβασμού, συμμετοχής και αποδοχής του κάθε διαφορετικού… να μην υπάρχει αυτός ο διαχωρισμός, ότι δηλαδή ένα παιδί με μαθησιακές δυσκολίες χρειάζεται στήριξη ενώ τα υπόλοιπα παιδιά όχι.

Αν άλλαζε το σχολείο, αν έφερνε περισσότερη τεχνολογία, περισσότερη ομαδική δουλειά που θα έδινε την ευκαιρία στα παιδιά να ζωγραφίζουν ,να μιλούν σε ομάδες, να γελούν , να χρησιμοποιούν το χιούμορ, να χρησιμοποιούν υπολογιστές ώστε να μην χρειάζεται το «δυσλεκτικό παιδί» να  είναι εκτεθειμένο διαρκώς με το πρόβλημα του αλλά να στηρίζεται στον συμμαθητή του για να εκφράσει αυτό που θέλει να εκφράσει. Αν άλλαζε η δυναμική του σχολείου  έτσι  ώστε να αναδεικνύεται το θετικό και το επίτευγμα και όχι η αδυναμία του καθενός, ίσως  να  υπήρχαν λιγότερες διαγνώσεις, λιγότερη δυσφορία και λιγότερη ανάγκη των ίδιων των γονιών να προσφεύγουν στην αναζήτηση φαρμακευτικών λύσεων για να μπορεί το παιδί να υπάρξει στο υπάρχον σύστημα, στην υπάρχουσα ατμόσφαιρα, αφού το εκπαιδευτικό σύστημα δεν προσφέρει πολλές δυνατότητες για εναλλακτικούς και διαφορετικούς τρόπους μάθησης που έχουν ανάγκη «τα προβληματικά παιδιά», αλλά πλέον και το μεγαλύτερο ποσοστό παιδιών μέσα σε μία τάξη.

Αυτό  για μένα είναι μια θλιβερή διαπίστωση …

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Τίποτα δεν είναι πραγματικό .

Μπαίνουμε σε ένα 2ο κύμα εγκλεισμού και όλοι  καλούμαστε για ακόμη μια φορά να επαναπροσδιορίσουμε την καθημερινότητα μας. Καλούμαστε να ζήσουμε σε μία «απόσταση» ο ένας από τον άλλο, μια απόσταση ασφαλείας αφού πρέπει να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας αλλά και τους γύρω μας.

Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι μπορούμε να αντικαταστήσουμε την φυσική εγγύτητα με την επικοινωνιακή εγγύτητα εφόσον διαθέτουμε την τεχνολογία που μας παρέχει πρόσβαση σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και με αυτό τον τρόπο να διατηρήσουμε ζωντανές τις σχέσεις με τους ανθρώπους που σχετιζόμαστε.

Άλλος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι δεν είμαστε παθητικοί συλλέκτες των δεδομένων που μας βομβαρδίζουν καθημερινά, αλλά ερμηνεύουμε τις εμπειρίες μας μέσα από διαλόγους και διαπραγματεύσεις για να φτάσουμε σε μια συμφωνία στο τί είναι πραγματικότητα . Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι τίποτα δεν είναι πραγματικό αν δεν το ορίσουμε εμείς ως έτσι. Ποιος θα πίστευε πριν λίγους μήνες ότι αυτό που ζούμε σήμερα εν μέσω πανδημίας θα το ορίζαμε σήμερα ως την νέα πραγματικότητα; Μία πραγματικότητα που έχουμε ανάγκη για να δώσουμε μια εξήγηση, για να δώσουμε ένα νόημα για όλο αυτό που ζούμε.

Στην συστημική ψυχοθεραπεία ένα «ψυχολογικό πρόβλημα» το ερμηνεύουμε ως σύμπτωμα του συστήματος  μέσα στο οποίο κινούμαστε. Μέσα στο σύστημα αυτό διερευνούμε τρόπους επικοινωνίας και αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στα μέλη του και εξετάζουμε πού και πως εξυπηρετεί  το σύμπτωμα. Σκέφτομαι…μήπως η πανδημία είναι το σύμπτωμα της κοινωνίας , της πραγματικότητας που ορίσαμε σήμερα;

Ας πάμε λίγο πίσω σε μια διαφορετική πραγματικότητα. Γρήγοροι ρυθμοί που δεν προφθάναμε την σκιά μας. Στρες , άγχος, και ένας άνισος αγώνας με τον χρόνο να τα προλάβουμε όλα, με οτιδήποτε εξυπακούεται από αυτό. Ο εγωισμός μας στα ύψη αφού μπορούμε να είμαστε ανώτεροι από κάθε άλλο είδος, μπορούμε να είμαστε άτρωτοι, αναλλοίωτοι και ίσως υπεράνθρωποι.

Και ξαφνικά όλα σταματούν, παγώνουν…

Σήμερα στην νέα πραγματικότητα κάποιοι έχουν αυτό-οργανωθεί, έχουν ανακατασκευάσει τα νοήματα τους και βρήκαν τρόπο να επιβιώνουν έστω και αν η ισορροπία τους διαταράχθηκε. Άλλοι έχουν θέσει τα ξεχασμένα όρια τους, και ρύθμισαν την φυσική  και κοινωνική τους απόσταση. Άλλοι έχουν γίνει αλληλέγγυοι, άλλοι οικείοι και κάποιοι εντελώς  ξένοι. Τέλος κάποιοι έχουν επιλέξει να ζήσουν με το σύμπτωμα την πανδημίας γιατί νιώθουν φόβο χωρίς αυτό.

Ότι έχει επιλέξει ο κάθε ένας στην νέα πραγματικότητα που ορίσαμε εμείς ως έτσι, τα νοήματα σίγουρα ποικίλουν. Ο ορισμός της δικής μας πραγματικότητας επηρεάζει τις σχέσεις μας φυσικές και διαδικτυακές. Ποσό έτοιμοι είμαστε για τα νοήματα αυτά; Πόσο έτοιμοι είμαστε για τα νοήματα του άλλου;

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Φυσιολογικό ή προβληματικό;

Η συμπεριφορά μας δεν λειτουργεί απομονωμένη από το περιβάλλον που μας περιβάλλει αλλά συνεχώς εξαρτάται από τις πολλές  πολύπλοκες αλληλεπιδράσεις με τους ανθρώπους γύρω μας. Τίποτα δεν λειτουργεί απομονωμένα στην φύση πόσο μάλλον ο άνθρωπος, ένας ζωντανός πολύπλοκος οργανισμός, ένα βιολογικό σύστημα, ένα σύνθετο δημιούργημα. Η δυναμική του ανθρώπινου δημιουργήματος δεν απαντάται στα μέρη του, ούτε όμως και στο άθροισμα των μερών του. Στον  άνθρωπο ως ζωντανό σύστημα, υπάρχουν διάφορα επίπεδα  οργάνωσης, που το κάθε ένα έχει διαφορετικές αρχές και ιδιότητες. Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος λειτουργεί τελείως διαφορετικά ως μονάδα και  ως σύστημα και διαφορετικά στο πλαίσιο ενός κοινωνικού συνόλου.

Ο άνθρωπος ως ένα ανοικτό σύστημα, βιώνει διαρκείς αλληλεπιδράσεις  μεταξύ των μερών του συστήματος του , αλλά και αλληλεπιδράσεις μεταξύ του δικού του συστήματος και του περιβάλλοντος του. Ανταλλάσσει επίσης διάφορες ενέργειες  του συστήματος του με το περιβάλλον αφού καταφέρνει να αντιδρά, όσο μπορεί, διατηρώντας την καλή του σωματική και ψυχική κατάσταση. Προσπαθεί δηλαδή ο άνθρωπος να διατηρηθεί ως σύστημα μέσα σε ένα μεταβαλλόμενο περιβάλλον.

Στην σημερινή κοινωνία η ανθρώπινη δυστυχία έχει σταματήσει να θεωρείται ως μια πνευματική ή ηθική κατάσταση και συχνά θεωρείται αρρώστια αφού παραβλέπουμε τις δυσμενείς κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες  που βιώνουν πολλοί συνάνθρωποι μας. Στην σημερινή σύγχρονη κοινωνία το δυσμενές κοινωνικό περιβάλλον αποσιωπάται και δίνεται έμφαση στο προσωπικό ψυχολογικό πρόβλημα που «ταμπελώνεται» σε κατάθλιψη. Έχουμε μάθει να συνυφάνουμε την φυσιολογικότητα με την προσαρμογή μας στην οικογένεια, στο σχολείο, στην εργασία μας, στην μικρό-κοινωνία μας με την ιδεολογία της.

Αν προσαρμοστούμε με επιτυχία τότε θεωρούμαστε ευτυχής και ισορροπημένοι. Αν όχι ελεγχόμαστε για την προσαρμοστικότητα μας, παραγνωρίζοντας το πλαίσιο μας το οποίο είναι τόσο παθολογικό όπου η διαδικασία κοινωνικής προσαρμογής σε ένα τέτοιο πλαίσιο γίνεται τόσο ασφυκτική που επιφέρει σημαντικές αρνητικές συνέπειες για εμάς.

Ας είμαστε λοιπόν προσεκτικοί στην οπτική μας για το φυσιολογικό και το προβληματικό, δεδομένης της πολυμορφίας,  πολυπλοκότητας και πολύ ποικιλότητας του ανθρώπινου συστήματος. Ας προσεγγίσουμε την κάθε ανθρώπινη ατομική εμπειρία ως βίωμα ενός υποκειμενικού γεγονότος όπου διαμορφώνεται η υπόσταση ενός ανθρώπου στην ψυχή και το σώμα.

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Καλή μας χρονιά!

Φεύγει μια χρονιά.. έρχεται άλλη. Δεν ξέρω τι αφήνει αυτή που φεύγει για τον καθ’ ένα από εμάς. Εύχομαι να αφήνει χαρές, υγεία, τρυφερότητα, αγάπη. Σίγουρα όμως δεν αφήνει τα ίδια σε όλους. Για κάποιους ήταν δύσκολη χρονιά γεμάτη δυσκολίες και αντιξοότητες. Κάποιοι ανεβαίνουν τον δικό τους Γολγοθά.

Δεν ξέρω τι θα φέρει η νέα χρονιά …. Ας βλέπουμε όμως μπροστά σε αυτά που θα έλθουν, ας έχουμε αισιοδοξία, ελπίδα. Ας τολμήσουμε να μιλήσουμε, να φωνάξουμε, να αφήσουμε έξω αυτά που μας πληγώνουν  αλλά ταυτόχρονα να ανοίξουμε την ψυχή μας σε ανθρώπους που εμείς θα επιλέξουμε. Ας επιλέξουμε αυτούς που μαζί τους θα δημιουργήσουμε αληθινές στιγμές, θα μας αγαπήσουν, θα μας ζεστάνουν θα μας χαμογελάσουν, θα μας στηρίξουν θα μας συγχωρέσουν.

Δεν ξέρω τι θα φέρει η νέα χρονιά… Πολλές φορές φοβάμαι…Ας μην περιμένουμε όμως. Ας εκτιμήσουμε  αυτά που έχουμε, ας ευχαριστήσουμε για τις μικρές ευλογημένες στιγμές που ζούμε, για την καθημερινότητα μας.

Καλή μας χρονιά.

Μαρία Λεωνίδου, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια.